Reguły Plateau – zbiór reguł ustalonych empirycznie przez przyrodnika Josepha Plateau, które określają strukturę baniek w stabilnej pianie.
Reguły
- Powierzchnie ścian baniek są gładkie.
- Średnia krzywizna części ścianki bańki jest wszędzie taka sama, w każdym punkcie tej części bańki.
- Połączenie trzech baniek tworzy styk liniowy zwany linią Plateau lub brzegiem Plateau, a ścianki tworzą kąt czyli 120°.
- Połączenie czterech ścianek tworzy styk punktowy z kątem między ścianami równym czyli 109°28′16.3″ zwanym kątem tetraedycznym.
Jeśli powyższe warunki nie są spełnione, to układ jest niestabilny i będzie ulegał samoistnym przekształceniom, aż zostaną one spełnione.
Historia
W latach 1843-1868 belgijski fizyk Joseph Plateau badał zagadnienie powierzchni minimalnej, czyli znalezienia powierzchni o minimalnym polu, której brzegiem jest zadana krzywa w przestrzeni. W swoich doświadczeniach wykorzystywał bańki mydlane i odpowiednio wyginany drut. Swoje wyniki opublikował w pracy Statique expérimentale et théorique des liquides soumis aux seules forces moléculaires z 1873.
Formalny dowód tych praw przedstawił dopiero w 1976 amerykański matematyk Jean Taylor.
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 4 5 Tarczewski 2011 ↓, s. 183.
- 1 2 3 Łużny 2007 ↓, s. 40.
- 1 2 3 Tarczewski 2011 ↓, s. 181.
- 1 2 Januszkiewicz 2013 ↓.
- ↑ Jean E. Tylor, The Structure of Singularities in Soap-Bubble-Like and Soap-Film-Like Minimal Surfaces, „Annals of Mathematics. Second series”, 103 (3), 1976, s. 489-539, DOI: 10.2307/1970949, JSTOR: 1970949.
Bibliografia
- Romuald Tarczewski, Topologia form strukturalnych, Wrocław: Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, 2011, ISBN 978-83-7493-660-6 [zarchiwizowane 2017-08-14].
- Wojciech Łużny, Fizyka Miękkiej Materii. Notatki z wykładu, Kraków: WFiIS, 2007.
- Krystyna Januszkiewicz, Powierzchnie minimalne i membrany architektoniczne, „Archivolta” (3), 2013, s. 44-51.
Linki zewnętrzne
- Krzysztof Rejmer, Skandal z pianą, czyli Afrodyta topologiczna, „Delta”, październik 2015.