Reemisja – w polskim prawie autorskim jest to dalsze rozpowszechnianie utworu przez inny podmiot niż pierwotnie nadający, w sposób równoczesny (w tym samym czasie co pierwotne nadawanie) i integralny (bez zmian nadawanego utworu). Reemisji można dokonywać na różne sposoby: drogą naziemną, kablową, za pośrednictwem satelity lub sieci komputerowej.

Definicja legalna reemisji znajduje się w art. 6 ust. 1 pkt. 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Jest ona zgodna z art. 3 pkt. f) i g) konwencji o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych, które definiują „nadanie” (ang. broadcast, fr. émission) i „wtórne nadanie” (ang. rebroadcast, fr. reémission). Reemisję kablową zharmonizowała dyrektywa 93/83/EWG.

Reemisja nie jest nadaniem, dlatego nie daje prawa pokrewnego. Stanowi ona jedno z pól eksploatacji, na którą należy mieć zgodę podmiotu uprawnionego (autora, podmiotu praw pokrewnych, w tym zawsze od pierwotnego nadawcy). Wyjątkowo, zgoda artysty wykonawcy oraz producenta wideogramu lub fonogramu nie jest potrzebna w przypadku reemitowania artystycznego wykonania za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, oraz w przypadku reemitowania wprowadzonego do obrotu fonogramu lub wideogramu. Wtedy artyście wykonawcy lub producentowi przysługuje jedynie wynagrodzenie.

Reemisję odnosi się głównie do nadań programów (radiowych lub telewizyjnych). Na tym też polega istota reemisji: jeden operator umożliwia odbiór programu nadawanego przez innego operatora. Zwykle są to operatorzy sieci kablowych i multipleksów. Operatorzy sieci kablowych mogą uzyskać zgodę na reemisję utworów wyłącznie od właściwej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, a nie od podmiotów uprawnionych do poszczególnych elementów programu (ponadto muszą mieć zgodę pierwotnego nadawcy, który ma prawo pokrewne do pierwotnego nadania).

W polskim prawie istnieje wyjątek, na podstawie którego nie ma obowiązku uzyskiwania zgody na reemisję. Wyjątek ten stanowi postać dozwolonego użytku publicznego.

Podobnym do reemisji pojęciem jest simulcasting rozumiany jako wtórne rozpowszechnianie utworów w Internecie, o ile jest równoczesne i integralne. Na gruncie prawa polskiego zaliczenie simulcastingu jako rodzaju reemisji nie jest przesądzone. Ten problem mogłoby rozwiązać przyjęcie traktatu o prawach nadawców, ale ustalenie projektu takiego traktatu jest niepewne.

Przypisy

  1. ↑ Barta i Markiewicz 2016 ↓, s. 163.
  2. ↑ Klafkowska-Waśniowska 2008 ↓, s. 207 Międzynarodowa konwencja o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych, sporządzona w Rzymie dnia 26 października 1961 r. (Dz.U. z 1997 r. nr 125, poz. 800).
  3. ↑ Dyrektywa Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz. Urz. WE L 248 z 06.10.1993).
  4. ↑ Art. 86 ust. 3 oraz art. 94 ust. 5 pr. aut. Krzysztof Lewandowski, Reemitowanie utworów muzycznych i artystycznych wykonań [online], zaiks.org.pl [dostęp 2017-12-09].
  5. ↑ Klafkowska-Waśniowska 2008 ↓, s. 96.
  6. 1 2 Krzysztof Lewandowski, Reemitowanie utworów muzycznych i artystycznych wykonań [online], zaiks.org.pl [dostęp 2017-12-09].
  7. ↑ Czajkowska-Dąbrowska 2017 ↓, s. 544.
  8. ↑ Art. 211 pr. aut.
  9. ↑ Art. 24 pr. aut. Preussner-Zamorska, Marcinkowska i Laskowska 2017 ↓, s. 657
  10. ↑ Klafkowska-Waśniowska 2008 ↓, s. 97. Rodzajem reemisji może być dokładnie „simulcasting cudzy”. Barta i Markiewicz 2016 ↓, s. 557.
  11. ↑ Czajkowska-Dąbrowska 2017 ↓, s. 537.

Bibliografia

  • Janusz Barta, Ryszard Markiewicz, Prawo autorskie, Warszawa: Wolters Kluwer, 2016, ISBN 978-83-264-9694-3.
  • Katarzyna Klafkowska-Waśniowska, Prawa do nadań programów radiowych i telewizyjnych w prawie autorskim, Warszawa: Wolters Kluwer, 2008, ISBN 978-83-264-2886-9.
  • Janina Preussner-Zamorska, Joanna Marcinkowska, Ewa Laskowska, Dozwolony użytek chronionych utworów, [w:] Prawo autorskie, Janusz Barta (red.), wyd. 4., stan prawny na 1 marca 2017, Warszawa: C.H. Beck, Polska Akademia Nauk, 2017, ISBN 978-83-255-8754-3, OCLC 982632757.
  • Monika Czajkowska-Dąbrowska, Prawa pokrewne, [w:] Prawo autorskie, Janusz Barta (red.), wyd. 4., stan prawny na 1 marca 2017, Warszawa: C.H. Beck, Polska Akademia Nauk, 2017, ISBN 978-83-255-8754-3, OCLC 982632757.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.