Ranieri de’ Calzabigi

Ranieri de’ Calzabigi
Imię i nazwisko	Ranieri Simone Francesco Maria de’ Calzabigi
Data i miejsce urodzenia	23 grudnia 1714 ; Livorno
Pochodzenie	włoskie
Data i miejsce śmierci	lipiec 1795 ; Neapol
Gatunki	muzyka poważna, muzyka klasycystyczna
Zawód	poeta, librecista

Ranieri Simone Francesco Maria de’ Calzabigi, także Calsabigi (ur. 23 grudnia 1714 w Livorno, zm. w lipcu 1795 w Neapolu) – włoski poeta i librecista operowy.

Życiorys

Studiował w Livorno i Pizie. W 1740 roku został członkiem Accademia Etrusca w Cortonie, był też członkiem Accademia dell’Arcadia w Rzymie. W latach 1743–1748 przebywał jako nadworny poeta w Neapolu. Od około 1750 roku przebywał w Paryżu, gdzie przyjaźnił się z Pietrem Metastasiem i zajmował się wydawaniem jego dzieł, później jednak poróżnili się. Przed 1761 rokiem w związku z długami uciekł z Paryża. Początkowo przebywał w Brukseli, następnie od 1761 do 1772 roku przebywał w Wiedniu. Tam dzięki intendentowi przedstawień cesarskich Giacomo Durazzo poznał Christopha Willibalda Glucka. Calzabigi napisał libretta do jego baletu Don Juan (1761), a następnie oper Orfeo ed Euridice (1762), Alceste (1767) oraz Paride ed Elena (1770). Zerwał współpracę z Gluckiem, gdy ten zlecił pracę nad librettem do opery Le danaidi Antonio Salieremu. Po wyjeżdzie z Wiednia w 1775 roku osiadł w Pizie, następnie w 1780 roku w Neapolu.

Poza librettami do oper Glucka napisał też m.in. libretta do oper L’opera seria Floriana Leopolda Gassmanna (1769), L’amor innocente Antonia Salierego (1770) oraz Elfrida (1792) i Elvira (1794) Giovanniego Paisiella. W 1755 roku opublikował pracę Dissertazione su le poesie drammatiche del Sig. Abate Pietro Metastasio, w której krytykował poglądy artystyczne Pietra Metastasia i Johanna Adolfa Hassego. Był znawcą literatury antycznej, włoskiej, francuskiej i angielskiej, tłumaczył m.in. utwory Johna Miltona i Thomasa Graya.

Współpracując z Ch.W. Gluckiem przyczynił się do wielkiej reformy opery. W swoich librettach dążył do prostoty i wzmocnienia akcji dramatycznej, zmniejszył liczbę postaci i zredukował nazbyt rozbudowaną oprawą scenograficzną. Przykładał wagę do relacji między muzyką a słowem, eksponując recytatyw, kładąc nacisk na deklamację, tempo mowy i naturalne frazowanie. Akcję sceniczną rozwijał w szeregu długich scen, zmierzających ku punktowi kulminacyjnemu.

Przypisy

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 2. Część biograficzna cd. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1984, s. 17–18. ISBN 83-224-0223-6.
1 2 3 4 5 6 7 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 1 Aalt–Cone. New York: Schirmer Books, 2001, s. 557. ISBN 0-02-865526-5.
1 2 3 4 The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 130–131. ISBN 0-674-37299-9.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[encmuz-1] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 2. Część biograficzna cd. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1984, s. 17–18. ISBN 83-224-0223-6.

[baker-2] 1 2 3 4 5 6 7 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 1 Aalt–Cone. New York: Schirmer Books, 2001, s. 557. ISBN 0-02-865526-5.

[harvard-3] 1 2 3 4 The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 130–131. ISBN 0-674-37299-9.