Rani-ki-Vav (Studnia Królowej)
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Państwo

 Indie

Typ

kulturowy

Spełniane kryterium

I, IV

Numer ref.

922

Region

Azja i Pacyfik

Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę

2014
na 38. sesji

Położenie na mapie Gudźaratu
Położenie na mapie Indii
23°51′32″N 72°06′06″E/23,858889 72,101667
Studnia Królowej

Rani ki vavstudnia schodkowa z XI wieku nad rzeką Saraswati w Patanie w stanie Gudźarat w Indiach, wyróżniająca się mistrzostwem skomplikowanych rozwiązań technicznych i pięknem detalu architektonicznego.

Historia

Studnia została wybudowana przez królową Udajamati dla upamiętnienia męża – Bhimdeva I, założyciela dynastii Solanki. Królowa zleciła budowę w ok. 1063 roku. Najprawdopodobniej jeszcze przez ukończeniem budowy studnię zalały wody Saraswati. Rzeka zalewała obiekt regularnie, nanosząc muł i szlam, tak, że w XIX wieku bogata struktura architektoniczna nie była w ogóle widoczna. Odsłonięta i cały czas w użyciu była jedynie cysterna z wodą ze studni. Pierwsze prace archeologiczne podjęto w latach 30. XX wieku, jednak dopiero w latach 80. XX wieku odsłonięto całość. Płaskorzeźby zdobiące studnię zachowały się w bardzo dobrym stanie, zakonserwowane przez szlam, na niektórych zachowały się ślady farby, niewidoczne jednak dla ludzkiego oka.

W 2014 roku studnia została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Architektura

Studnia przypomina kształtem odwróconą świątynię, z 7 bogato rzeźbionymi kondygnacjami schodów z ponad 1500 płaskorzeźbami o motywach religijnych, mitologicznych i świeckich. Każdą kondygnację i wnętrze studni obiega horyzontalny fryz.

Jednym z motywów rzeźbiarskich jest 10 wcieleń boga Wisznu i niemal identycznie przedstawionych postaci ascetów sadhu oddających cześć Wisznu oraz zróżnicowanych postaci tancerek – apsar. Podczas gdy postaci apsar zdobią wiele studni w regionie, motyw Wisznu i sadhu jest charakterystyczny dla obiektu w Patanie. Jednakże nigdzie indziej nie spotyka się tak wielu przedstawień apsar w jednym miejscu. Jedne z najbardziej charakterystycznych płaskorzeźb znajdują się na ogromnych blokach skalnych przy wejściu do studni – reliefy te odwzorowują wzory tekstyliów z regionu: kwadraty czakla używane do zdobienia nakryć, wzory paczi pati do zdobienia gzymsów i wzory torana na paskach tkanin przystrajających drzwi wejściowe do domów.

Na dnie budowli znajduje się zbiornik o wymiarach 9,5 na 9,4 m i głębokości 23 m. Głęboka na 30 m studnia właściwa o średnicy 10 m jest w części zachodniej.

Przypisy

  1. Indie. Polski Komitet ds Unesco. [dostęp 2016-07-06].
  2. Indie. Polski Komitet ds Unesco. [dostęp 2016-07-06].
  3. Indie. Polski Komitet ds Unesco. [dostęp 2016-07-06].
  4. Indie. Polski Komitet ds Unesco. [dostęp 2016-07-06].
  5. Indie. Polski Komitet ds Unesco. [dostęp 2016-07-06].
  6. 1 2 3 Steps to Water: The Ancient Stepwells of India. Princeton Architectural Press, 2002, s. 63. ISBN 978-1-56898-324-0. [dostęp 2015-02-01].
  7. 1 2 UNESCO: Rani-ki-Vav (India) No 922. [dostęp 2015-02-01]. (ang.).
  8. 1 2 3 Steps to Water: The Ancient Stepwells of India. Princeton Architectural Press, 2002, s. 68. ISBN 978-1-56898-324-0. [dostęp 2015-02-01].
  9. 1 2 3 4 UNESCO: Rani-ki-Vav (the Queen’s Stepwell) at Patan, Gujarat. [dostęp 2015-02-01]. (ang.).
  10. 1 2 3 4 Steps to Water: The Ancient Stepwells of India. Princeton Architectural Press, 2002, s. 67. ISBN 978-1-56898-324-0. [dostęp 2015-02-01].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.