Puccinia aegopodii

Objawy porażenia liścia podagrycznika
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

grzyby

Typ

podstawczaki

Klasa

rdze

Rząd

rdzowce

Rodzina

rdzowate

Rodzaj

rdza

Gatunek

Puccinia aegopodii

Nazwa systematyczna
Puccinia aegopodii (Schumach.) Link
Prodr. Fl. Mosq.: 226 (1817)

Puccinia aegopodii (Schumach.) Link – gatunek grzybów z rodziny rdzowatych (Pucciniaceae). Grzyb mikroskopijny, pasożytujący na podagryczniku pospolitym (Aegopodium podagraria). Jest pasożytem obligatoryjnym, wywołuje chorobę zwaną rdzą. Występuje w całej Europie i Azji.

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Puccinia, Pucciniaceae, Pucciniales, Incertae sedis, Pucciniomycetes, Pucciniomycotina, Basidiomycota, Fungi.

Po raz pierwszy zdiagnozował go w 1803 r. Ch.F. Schumacher nadając mu nazwę Uredo aegopodii. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu J.H.F. Link w 1817 r.

Synonimy:

  • Aecidium aegopodii Rebent. 1804
  • Caeoma aegopodii (Rebent.) G. Winter 1881
  • Caeoma aegopodii (Schumach.) Link 1825
  • Dicaeoma aegopodii (Schumach.) Kuntze 1898
  • Micropuccinia aegopodii (Schumach.) Arthur & H.S. Jacks. 1921
  • Puccinia aegopodii (Schumach.) Link 1817 var. aegopodii
  • Puccinia aegopodii var. bunii Desm. 1846
  • Uredo aegopodii (Rebent.) G. Winter 1881
  • Uredo aegopodii Schumach. 1803

Rozwój i morfologia

Jest pasożytem jednodomowym, tzn. cały jego cykl rozwojowy odbywa się na jednym żywicielu. Jest też rdzą niepełnocyklową – wytwarza tylko jeden rodzaj zarodników – teliospory.

Na porażonych liściach podagrycznika powstają brązowoczarne plamy ograniczone nerwacją liścia, a wokół nich żółte, chlorotyczne otoczki. W ich obrębie na obydwu stronach blaszki liściowej, ale głównie na dolnej, pod skórką rośliny, tworzą się okrągławe telia otoczone pękniętą skórką. Powstają w nich cynamonowo-brązowe do ciemnobrązowych, elipsoidalne lub podłużne teliospory. Są dwukomórkowe, lekko zwężone na przegrodzie i zaokrąglone na końcach. Mają rozmiar (12–) 16–22 × (22–) 26–35 μm (średnio 18,7 × 30,3 μm. Ściana o grubości 1–2 (–2,5) μm, ciemnobrązowa do kasztanowej. Pora rostkowa zrogowaciała, położona zwykle blisko przegrody. Przeważnie posiada bezbarwną, przezroczystą, kopułowatą wyniosłość. Zarodniki wydostają się na zewnątrz przez pęknięcia w skórce rośliny.

Na Puccinia aegopodii pasożytuje nadpasożyt Ramularia uredinarum.

Przypisy

  1. 1 2 3 Index Fungorum [online], indexfungorum.org [dostęp 2018-03-03] (ang.).
  2. 1 2 3 Mycobank. ''Puccinia aegopodii'' [online] [dostęp 2018-03-03].
  3. 1 2 Joanna Marcinkowska, Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii, Warszawa: PWRiL, 2012, ISBN 978-83-09-01048-7.
  4. 1 2 Ernst Gäumann: Die Rostpilze Mitteleuropas. Mit besonderer Berücksichtigung der Schweiz. In: Beiträge zur Kryptogamenflora der Schweiz. Band 12. Kommissionsverlag Buchdruckerei Büchler & Co, Bern 1959
  5. ↑ Species Fungorum [online], speciesfungorum.org [dostęp 2018-03-03] (ang.).
  6. ↑ Wiesław Mułenko, Tomasz Majewski, Małgorzata Ruszkiewicz-Michalska, A preliminary checklist of micromycetes in Poland. Wstępna lista grzybów mikroskopijnych Polski, Kraków: W. Szafer. Institute of Botany, PAN, 2008, ISBN 978-83-89648-75-4
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.