Przełęcz Goprowska

Przełęcz Goprowska od strony podejścia pod Tarnicę
Państwo

 Polska

Województwo

 podkarpackie

Wysokość

1160 m n.p.m.

Pasmo

Bieszczady Zachodnie

Położenie na mapie Bieszczadów Zachodnich
Położenie na mapie Karpat
Położenie na mapie Beskidów Wschodnich
49°04′59″N 22°43′57″E/49,083056 22,732500

Przełęcz Goprowska (1160 m) (daw. Rowiń Jackowa, Przełęcz Tarnicka) – położona w Bieszczadach Zachodnich.

Jest głębokim siodłem w centralnej części gniazda Tarnicy i Halicza położonym pomiędzy Krzemieniem (1335 m) a Tarniczką (1315 m), w grzbiecie o przebiegu NE–SW. Sama przełęcz to szerokie wypłaszczenie porośnięte połoniną, jednak opadające na nią odcinki grzbietu są – szczególnie od strony Krzemienia – nachylone dość stromo. W pobliżu znajdują się źródła dwóch potoków spływające do podchodzących pod przełęcz dolin. Na południe od siodła położone jest źródło potoku określanego według różnych źródeł jako Wołosatka lub jej prawobrzeżny dopływ, natomiast po przeciwnej stronie początek bierze prawy dopływ Terebowca, którego źródło leży na stoku Tarniczki (kilkaset metrów na południowy zachód).

Pod przełęczą, przy źródle dopływu Wołosatki, na granicy lasu w sezonie letnim (lipiec–sierpień) działał posterunek GOPR w formie namiotu. Od niego pochodzi używana obecnie nazwa miejsca, obowiązująca od 1 stycznia 2009 roku. Od roku 2010 posterunek już nie funkcjonuje, czego przyczyną jest brak funduszy, ale również mniej wypadków w tym rejonie oraz większa mobilność ratowników.

Piesze szlaki turystyczne

Główny Szlak Beskidzki Ustrzyki Górne – Szeroki Wierch – Przełęcz pod Tarnicą – Przełęcz Goprowska – Halicz:
  • z Ustrzyk Górnych 3.15 h (↓ 2.40 h), z Przełęczy pod Tarnicą 0.15 h (z powr. 0.25 h)
  • z Halicza 0.50 h (z powr. 1.20 h)
szlak niebieski Wołosate – Przełęcz pod Tarnicą – Przełęcz Goprowska – Krzemień – Bukowe Berdo:
  • z Wołosatego 2.15 h (↓ 1.35 h)
  • z Bukowego Berda (wierzchołek 1201 m n.p.m.) 1.15 h (z powr. 1.45 h)

Pomiędzy Przełęczą pod Tarnicą a Przełęczą Goprowską oba szlaki przebiegają razem.

Tuż nad przełęczą, przy szlaku biegnącym w kierunku Tarnicy, w otoczeniu kilku niskich drzew, znajduje się wiata turystyczna ze stołem i ławami.

Przypisy

  1. 1 2 Trasa 1 – Tarnica z Wołosatego i Ustrzyk Górnych, [w:] Piotr Sieńko i inni, Niezbędnik turystyczny – Bieszczady, Piwniczna-Zdrój: Agencja Wydawnicza WiT, 2021, s. 54, ISBN 978-83-89580-21-4 (pol.).
  2. 1 2 Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie ustalenia, zmiany i zniesienia urzędowych nazw niektórych miejscowości oraz obiektów fizjograficznych. „Dziennik Ustaw”. Nr 234, poz. 1586, s. 13433, 2008-12-18. Kancelaria Prezesa Rady Ministrów. ISSN 0867-3411. [dostęp 2016-10-16].
  3. ↑ Wojciech Krukar: Mapa Bieszczadów wyd. Ruthenus. [dostęp 2008-12-06].
  4. ↑ Edward Moskała: Panoramy górskie z Bieszczadów. Wydanie drugie, Wydawnictwo PTTK "Kraj" Warszawa–Kraków 1990, ISBN 83-7005-044-1.
  5. ↑ Michał Siwicki: Bieszczady. Mapa turystyczna 1:50000. Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2007/2008. ISBN 978-83-7499-019-6.
  6. ↑ Bieszczady. Mapa turystyczna. Skala 1:75000. Warszawa: Wyd. Demart, 2007. ISBN 978-83-7440-081-7.
  7. ↑ Piotr Szechyński, Halicz - na czerwonym szlaku / Twoje Bieszczady [online], www.twojebieszczady.net [dostęp 2018-10-20].

Bibliografia

  • Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie. Mapa turystyczna. Skala 1:75000. Wydanie trzecie. Warszawa: PPWK SA. ISBN 83-7329-436-8.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.