Prosper Ménière (ur. 18 czerwca 1799 w Angers, zm. 7 lutego 1862) – francuski lekarz kojarzony z opisanym przez niego zespołem Ménière’a.

Ménière ukończył studia medyczne w Hôtel-Dieu de Paris w 1826 roku oraz w 1828 obronił doktorat pod okiem Guillaume’a Dupuytrena. Pracował jako asystent na wydziale, ale ówczesne napięcia polityczne we Francji zakłóciły rozwój jego kariery. Został skierowany do walki z szerzącą się epidemią cholery. Po objęciu funkcji ordynatora zakładu dla głuchoniemych w 1838 skupił się na badaniach nad chorobami ucha, które pomogły mu opracować publikację On a particular kind of hearing loss resulting from lesions of the inner ear, co ostatecznie doprowadziło do opisania w 1861 idiopatycznego wodniaka błędnika znanego dziś jako choroba Ménière’a.

Pomimo swego znacznego wkładu rozwój medycyny i uhonorowania najwyższym odznaczeniem nadawanym przez francuski rząd – Legią Honorową, nigdy nie udało mu się osiągnąć stopnia profesorskiego.

Przypisy

  1. ↑ A Birch. Ménière's disease. „The Practitioner”, s. 391–392, 1974.
  2. ↑ Editorial. „Journal of the American Medical Association”, s. 1708, 1969.
  3. 1 2 Mała encyklopedia medycyny. red. nacz. Tadeusz Różniatowski. T. II H–O. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1988, s. 652.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.