Prawo Engla – empiryczna zależność ekonomiczna mówiąca, że w miarę wzrostu dochodów konsumenta (gospodarstwa domowego) wydatki na żywność rosną, lecz ich udział w wydatkach ogółem się zmniejsza. Innymi słowy, dochodowa elastyczność popytu jest w przypadku żywności w przedziale od 0 do 1, co oznacza, że żywność jest dobrem zwykłym. Przyczyną względnego spadku wydatków na żywność okazuje się ogólny wzrost dochodów.

Nazwa prawa pochodzi od nazwiska niemieckiego ekonomisty-statystyka Ernsta Engla. W opublikowanej w 1857 roku pracy zatytułowanej Die Productions- und Consumptionsverhaeltnisse des Koenigsreichs Sachsen na podstawie belgijskich danych statystycznych Engel analizował strukturę wydatków gospodarstw domowych w zależności od dochodu. Zauważył między innymi, że bezwzględna wysokość wydatków na artykuły żywnościowe rośnie wraz ze wzrostem dochodu oraz liczby osób w gospodarstwie domowym, jednak jednocześnie udział żywności w całości wydatków zmniejsza się wraz ze wzrostem dochodu.

Od tego czasu prawo Engla zostało wielokrotnie potwierdzone empirycznie w różnych państwach i okresach.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Matthew Bishop: Essential economics: an A−Z guide. New York: Bloomberg Press, 2009, s. 103. ISBN 978-1-57660-351-2.
  2. ↑ E. Engel. Die Productions- und Consumptionsverhaeltnisse des Koenigsreichs Sachsen. „Zeitschrift des Statistischen Bureaus des Koniglich Sachsischen Ministeriums des Inneren”, 1857.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.