Praktyka robotnicza – obowiązkowy w czasach PRL element edukacji studentów wyższych uczelni, polegający na skierowaniu ich na miesiąc do pracy na stanowiskach robotników niewykwalifikowanych w firmach państwowych, niekiedy w branżach niemających nic wspólnego z kierunkiem studiów. Podstawę prawną stanowiła uchwała Rady Ministrów z 16 lutego 1970.

Według ideologicznych założeń praktyki te miały zbliżyć przyszłych inżynierów i magistrów do problemów, z którymi boryka się klasa robotnicza.

Praktyki robotnicze, począwszy od lat 70. XX w. dotyczyły zarówno studentów rozpoczynających studia, jak i studiujących na wyższych latach. W lecie, po egzaminie wstępnym na studia, a przed rozpoczęciem roku akademickiego (1 października) organizowano tzw. praktyki „zerowe”, czyli na „zerowym roku”. Również latem po pierwszym lub po drugim roku studiów, kiedy starano się kierować studentów do pracy w zakładach lub na stanowiska zbliżonych do ich przyszłych kwalifikacji. Praktyki te nazywano „specjalistycznymi”, choć czasem niewiele różniły się od „zerowych”.

Przypisy

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.