Pons Sublicius
Państwo

 Włochy

Miejscowość

Rzym

Podstawowe dane
Przeszkoda

Tyber

Data budowy

621 r. p.n.e

Data zburzenia

V wiek n.e.

Położenie na mapie Włoch
41°52′59,610″N 12°28′30,965″E/41,883225 12,475268

Pons Sublicius (też: Pons Ligneus) – najstarszy spośród mostów na Tybrze w Rzymie, wzniesiony jeszcze w czasach królewskich. Nie zachował się po nim żaden ślad.

Historia

Tradycja przypisywała wzniesienie mostu czwartemu królowi, Ankusowi Marcjuszowi, w 621 r. p.n.e. Pons Sublicius był kilkakrotnie niszczony i odbudowywany. Był też świadkiem wielu ważnych wydarzeń w dziejach Rzymu. W legendarnych czasach bronił się na nim Horacjusz Kokles, zaś podczas najazdu Galów westalki uciekły przez niego do Caere. Data zniszczenia mostu jest nieznana, przypuszczalnie nastąpiło to w V wieku.

Położenie

Most przypuszczalnie powstał w miejscu, gdzie wcześniej istniała już przeprawa promowa. Dokładna lokalizacja mostu jest nieznana. Znajdował się on poniżej Wyspy Tyberyjskiej, najprawdopodobniej przy południowym krańcu Forum Boarium, obok ujścia kanału Cloaca Maxima, koło późniejszej Porta Flumentana w murach serwiańskich.

Konstrukcja

Wykonano go w całości z drewna. Wspierał się na grubych, czworokątnie ociosanych bierwionach – stąd jego nazwy: łac. sublica oznacza „pal” (a więc „most wzniesiony na palach”); łac. lignum oznacza „drewno” (a więc „most drewniany”). Z zachowanych przekazów wynika, że była to raczej wąska kładka przystosowana głównie do ruchu pieszego. Był to most wspornikowy o wielu siodełkach, ułożonych jedne nad drugimi i podpierających leżaje, a więc w typowym układzie znanym wówczas w Europie i w Azji. Był zbudowany bez użycia elementów żelaznych (gwoździ) i rozbieralny.

Konotacje kulturowe

Most miał duże znaczenie symboliczne. Użycie do budowy jedynie drewna było podyktowane względami religijnymi, a jego utrzymanie i naprawy leżały w kompetencji kolegium pontyfików. Zerwanie przeprawy przez wody powodzi każdorazowo uważano za zły omen (prodigium). Co roku w idy maja na Pons Sublicius udawała się procesja złożona z westalek i pontyfików, którzy w trakcie obrzędu zwanego Argei topili następnie w rzece trzydzieści słomianych kukieł, co przypuszczalnie miało być symbolicznym przebłaganiem bóstwa rzeki, domagającego się ofiary ludzkiej za budowę mostu.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Adriana Rosset: Starożytne drogi i mosty. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1970, s. 154–155.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 L. Richardson jr: A New Topographical Dictionary of Ancient Rome. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 1992, s. 299. ISBN 0-8018-4300-6.
  3. 1 2 3 4 Brian Campbell: Rivers and the Power of Ancient Rome. Chapell Hill: The University of North Carolina Press, 2012, s. 21. ISBN 978-0-8078-3480-0.
  4. 1 2 Roger B. Ulrich: Roman Woodworking. New Haven: Yale University Press, 2007, s. 78. ISBN 978-0-300-10341-0.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.