Politechnika Federalna w Lozannie
École polytechnique fédérale de Lausanne
Swiss Federal Institute of Technology in Lausanne

widok z lotu ptaka na kampus uczelni
Data założenia

1853

Typ

politechnika

Państwo

 Szwajcaria

Adres

EPFL Ecublens, 1015 Lausanne
Lozanna

Liczba pracowników

5879

Liczba studentów

10 536

Rektor

Président de l’EPFL Martin Vetterli

Członkostwo

EPF / ETH

Położenie na mapie Lozanny
Położenie na mapie Szwajcarii
46°31′N 6°38′E/46,516667 6,633333
Strona internetowa

Politechnika Federalna w Lozannie (fr. École polytechnique fédérale de Lausanne) – uczelnia techniczna w Lozannie, będąca jedną z dwóch politechnik federalnych w Szwajcarii. EPFL, tak jak jej siostra, Politechnika Federalna w Zurychu – EPFZ (niem. ETHZ), ma trzy misje: naukę, badania i uznanie na najwyższym poziomie międzynarodowym. Połączone wieloma specjalistycznymi instytutami badawczymi, tworzą wspólnie „obszar ETH/EPF” podległy bezpośrednio Federalnemu Departamentowi Spraw Wewnętrznych (EDI/DFI).

Oficjalne skróty nazwy w czterech językach narodowych:

  • EPFL – École Polytechnique Fédérale de Lausanne (fr)
  • ETHL – Eidgenössische Technische Hochschule Lausanne (de)
  • SPFL – Scuola Politecnica Federale di Losanna (it)
  • SPFL – Scola Politecnica Federala da Losanna (rm).

Historia

Założona w 1853 z inicjatywy Louisa Riviera, Jeana Gay, Pierre’a-Josepha i Jules’a Margueta, jako szkoła prywatna pod nazwą Lozańska Szkoła Specjalna (École spéciale de Lausanne), inspirowaną przez Paryską Szkołę Centralną (École centrale Paris). W 1869 staje się wydziałem technicznym publicznej Akademii Lozańskiej (Académie de Lausanne), która w 1890 otrzymuje statut uniwersytetu, a jej wydział techniczny nazwę Szkoły inżynierskiej Uniwersytetu Lozańskiego (École d’ingénieurs de l’Université de Lausanne). W 1946 zmienia nazwę na Politechnika Uniwersytetu Lozańskiego (École polytechnique de l’Université de Lausanne – EPUL).

W 1969 wyłączona z Uniwersytetu Lozańskiego zostaje instytucją federalną pod nazwą Politechnika Federalna w Lozannie.

Obecnie (2007) jest jedną z 6 publicznych, autonomicznych instytucji federalnych tworzących „obszar EPF” (niem. ETH), podległy bezpośrednio rządowi federalnemu w odróżnieniu od pozostałych szwajcarskich szkół wyższych i uniwersytetów zarządzanych przez kantony.

W 2010 roku uczelnia wzbogaciła się o centrum edukacyjne Rolex Learning Center.

Struktura

Ponad 70 jednostek organizacyjnych EPFL (sekcji, instytutów, centrów badawczych) zorganizowanych jest w 5 głównych Wydziałach i 2 Szkołach:

  • SB – Wydział Nauk Podstawowych
  • STI – Wydział Nauk Technicznych i Inżynieryjnych
  • ENAC – Wydział Środowiska Naturalnego, Architektury i Budownictwa
  • IC – Wydział Informatyki i Komunikacji
  • SV – Wydział Nauk o Życiu
  • CDM – Szkoła Zarządzania Technologią
  • CDH – Szkoła Nauk Humanistycznych

Znani ludzie

Pracownicy

  • Claude Nicollier, inżynier fizyki – profesor EPFL, astronauta, absolwent EPFL 1970
  • Jacques Neirynck, inżynier elektroniki – profesor EPFL, pisarz, poseł 1999-2003
  • Michael Grätzel, inżynier chemii – profesor EPFL, wynalazca komórki fotovoltaicznej Grätzel
  • Vittorio Gregotti, architekt – profesor zaproszony EPFL 1978-1979
  • Luigi Snozzi, architekt – profesor EPFL od 1985, profesor zaproszony EPFL 1982-1984
  • Mario Botta, architekt – profesor EPFL od 1986, profesor zaproszony EPFL 1976-1977
  • Aurelio Galfetti, architekt – profesor zaproszony EPFL 1984-1995
  • Martin Vetterli, inżynier elektroniki – profesor i wiceprezydent EPFL
  • Vincent Mangeat, architekt – profesor EPFL, absolwent EPFL 1969
  • David Chipperfield, architekt – profesor zaproszony EPFL 1992-1993
  • Antonio Cruz & Antonio Ortiz, architekci – profesorowie zaproszeni EPFL 1992-1993
  • Eduardo Souto de Moura, architekt – profesor zaproszony EPFL 1993-1994
  • Inès Lamunière, architekt – profesor EPFL
  • Thomas Henzinger, inżynier fizyki – profesor EPFL
  • Elia Zenghelis, architekt – profesor zaproszony EPFL 1997-1998
  • Miroslav Sik, architekt – profesor zaproszony EPFL 1997-1998
  • Mirko Zardini, architekt – profesor zaproszony EPFL 1997-1999
  • Giorgio Grassi, architekt – profesor zaproszony EPFL 1999-2000
  • Christine Binswanger, architekt – profesor zaproszony EPFL 2000-2001
  • Jacques Lucan, architekt – profesor EPFL
  • Martin Odersky, inżynier oprogramowania – profesor EPFL, twórca języka programowania Scala

Absolwenci

  • Georges de Mestral, inżynier elektryki – absolwent EPFL, twórca materiału Velcro
  • Jean-Daniel Nicoud, inżynier informatyki – absolwent EPFL 1963, współtwórca myszy i komputera Smaky
  • Metin Arditi, inżynier genetyki – absolwent EPFL 1968, przedsiębiorca, założyciel Fundacji Arditi
  • Daniel Borel, inżynier informatyki – absolwent EPFL 1973, założyciel Logitech
  • Daniel Brélaz, inżynier matematyki – absolwent EPFL 1975, prezydent miasta Lozanna, poseł 1979-1989
  • Martin Velasco, inżynier elektroniki – absolwent EPFL 1978, przedsiębiorca, założyciel Fundacji Infantia
  • Nelly Wenger, inżynier budownictwa – absolwent EPFL 1979, dyrektor generalny Nestlé
  • Franck Riboud, inżynier – absolwent EPFL 1979, przemysłowiec, prezes grupy Danone
  • Michel de Senarclens, ps. Sarclo, architekt – absolwent EPFL 1980, autor, kompozytor, piosenkarz
  • Bertrand Cardis, inżynier mechaniki – absolwent EPFL 1981, założyciel Décision SA, konstruktor Alinghi
  • Bronisław Żukowski, chemik. Prowadził laboratorium w Douai (ok. 1870)

Polacy na EPFL

  • Stefan Kudelski, architekt, inżynier fizyki – student EPFL 1948-1952, twórca magnetofonów Nagra, dr hc EPFL 1986
  • André Kudelski, inżynier fizyki – absolwent EPFL 1984, przemysłowiec, twórca kodowania cyfrowego dla Canal+

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 EPFL – Facts & figures. EPFL, 2017-05-28. [dostęp 2017-05-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-06)]. (ang.).
  2. ↑ EPFL – Senior management. EPFL, 2017-05-28. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.