Połonina Kiczera i szczyt Skała | |
| Państwo | |
|---|---|
| Położenie | |
| Pasmo | |
| Zagospodarowanie |
pastwisko |
Położenie na mapie gminy Szczawnica | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa małopolskiego | |
Położenie na mapie powiatu nowotarskiego | |
| 49°23′16″N 20°32′58″E/49,387778 20,549444 | |
Połonina Kiczera lub Kiczera – duży trawiasty obszar na północnych stokach grzbietu Małych Pienin, pomiędzy zboczami Borsuczyn (939 m) i Wysokiej (1050 m), oraz południowymi zboczami szczytu Skała (839 m) Homole (732 m). Od Polany pod Wysoką oddzielony jest wąskim pasem lesistego jaru potoku Kamionka. Dolna część polany to Niżnia Kiczera.
Dawniej były to pola uprawne wsi Jaworki, której mieszkańcy (Rusini) zostali po II wojnie światowej wysiedleni. Jak biedni byli to ludzie, może świadczyć dokumentacja ich dobytku podczas wywozu: tylko co dziesiąta rodzina miała konia, każda zaś krowę i kilka owiec lub kóz.
W górnej części hali znajduje się mały, okresowy stawek. Jest to jedyny staw w całych Pieninach. Obecnie na połoninie prowadzony jest kulturowy wypas owiec i znajdują się jedyne w całej okolicy zabudowania. Jest to stacja doświadczalna IMUZ. Z rzadkich roślin stwierdzono tu występowanie storczyka kukawki (Orchis militaris). Przez obszar połoniny nie prowadzą szlaki turystyczne.
Połonina Kiczera znajduje się w granicach wsi Jaworki w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie miejsko-wiejskiej Szczawnica.
Przypisy
- ↑ Pieniny polskie i słowackie. Mapa turystyczna 1:25 000, Piwniczna: Agencja Wydawnicza „WiT” s.c., 2008.
- 1 2 3 4 Józef Nyka, Pieniny, wyd. IX, Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006, ISBN 83-915859-4-8.
- 1 2 Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna [online] [dostęp 2021-11-18].
- ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirek, Czerwona księga Karpat Polskich, Warszawa: Instytut Botaniki PAN, 2008, ISBN 978-83-89648-71-6.