Piotr z Byczyny (ur. ?, zm. 1389) – kanonik kolegiaty w Brzegu, dworzanin Ludwika I brzeskiego, prawdopodobnie autor lub współautor XIV-wiecznej Kroniki książąt polskich. Kronika ta opierała się stylistyczno-kompozycyjnie na Kronice Polskiej i innych przywołanych w treści dokumentach. Według Piotra z Byczyny Śląsk to jedna z polskich ziem, wybitni Ślązacy to Polacy.

Życiorys

Wywodził się prawdopodobnie z rodziny polskiej narodowości, pochodzącej z Byczyny, a osiadłej w Brzegu. Nie wiadomo, gdzie odebrał wykształcenie, ani kiedy wstąpił o stanu duchownego. W 1353 był kapelanem komendy joannitów w Brzegu, sprawując opiekę nad kościołem parafialnym, szpitalem i nad szkołą. W 1358 roku książę Ludwik I brzeski powołał go na swego kapelana. Przed 1374 został kanonikiem kolegiaty św. Jadwigi w Brzegu. Przypuszczalnie przeniósł się do Wrocławia. W latach od 1375 do 1376 odbył podróż do Awinionu gdzie uzyskał korzystny dla kleru diecezjalnego wyrok wieloletnim sporze. Zmarł przed 15 czerwca 1389 roku.

Przypisy

  1. ↑ Jerzy Wyrozumski, Kazimierz Wielki, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1986, ISBN 83-04-01041-0, s.5.
  2. ↑ Kazimierz Popiołek, Historia Śląska od pradziejów do 1945 roku, Wydawnictwo Śląsk, Katowice 1972, str.85.
  3. ↑ Teresa Michałowska, Literatura polskiego Średniowiecza: leksykon, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 657, ISBN 978-83-01-16675-5 [dostęp 2023-09-29].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.