Piotr Zabłocki

Piotr Zabłocki (przed 1928)
major piechoty
Data i miejsce urodzenia

30 lipca 1897
Zaleszczyki

Data i miejsce śmierci

4 maja 1956
Gdynia

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

6 Pułk Piechoty
28 Pułk Strzelców Kaniowskich
10 Dywizja Piechoty
Komenda Placu Gniezno
PKU Nowogródek
KRU Nowogródek

Stanowiska

oficer sztabu piechoty dywizyjnej
komendant placu
komendant PKU
komendant RU

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa

Odznaczenia

Piotr Zabłocki (ur. 30 lipca 1897 w Zaleszczykach, zm. 4 maja 1956 w Gdyni) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 30 lipca 1897 w Zaleszczykach jako syn Jana. Podczas I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i służył w stopniu plutonowego w szeregach 6 pułku piechoty w składzie III Brygady. Za swoje czyny męstwa podczas I wojny światowej otrzymał Order Virtuti Militari.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a później do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. W latach 20. był oficerem 28 pułku piechoty w Łodzi, w tym w 1923, 1924 jako oficer nadetatowy był oficerem sztabu dowództwa piechoty 10 Dywizji Piechoty, w 1928 komendantem obwodowym przysposobienia wojskowego. Służąc w Łodzi był od stycznia 1925 do lutego 1927 i od marca 1928 do stycznia 1929 prezesem Łódzkiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej. W 1932 był komendantem placu Gniezno. W kwietniu 1934 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Nowogródek na stanowisko komendanta. 1 września 1938 dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Nowogródek, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „komendant Rejonu Uzupełnień”.

Do końca życia pozostawał w stopniu majora w stanie spoczynku. Zmarł po ciężkiej chorobie 4 maja 1956 w Szpitalu Miejskim w Gdyni. Pochowany 7 maja 1956 na cmentarzu Witomińskim w Gdyni (kwatera 58-7-14). Był żonaty, miał dzieci.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ mjr Piotr Zabłocki [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2022-11-02].
  2. ↑ Edward Skarbek: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920. T. 6 Pułk Piechoty Legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 40.
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 416.
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 359.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 182.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 32.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 91, 206.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 69, 192.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 44.
  10. 1 2 3 Major Piotr Zabłocki. „Echo”, s. 1, Nr 294 z 11 grudnia 1928.
  11. ↑ Mariusz Goss, Bożena Lidia Szmel Łódzki OZPN. 80 lat. 1920–2000. Ludzie, fakty, kluby, wyd. gia, Katowice 2000, s. 169.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 508.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 159.
  14. 1 2 3 Piotr Zabłocki. Nekrolog. „Dziennik Bałtycki”. Nr 108, s. 6, 6–7 maja 1956.
  15. ↑ Piotr Zabłocki. gdynia.artlookgallery.com/. [dostęp 2018-05-27].
  16. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.