Piotr Stiefanowski
Пётр Стефановский
generał major lotnictwa
Data i miejsce urodzenia

2 stycznia 1903
Pokrowka, obwód homelski

Data i miejsce śmierci

23 lutego 1976
Moskwa

Przebieg służby
Lata służby

1925–1954

Siły zbrojne

Armia Czerwona
Wojskowe Siły Powietrzne

Jednostki

6 pułk lotnictwa myśliwskiego obrony przeciwlotniczej

Stanowiska

zastępca dowódcy pułku

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Późniejsza praca

pilot doświadczalny

Odznaczenia

Piotr Michajłowicz Stiefanowski (ros. Пётр Михайлович Стефановский, biał. Пётр Міхайлавіч Стэфаноўскі, ur. 20 grudnia 1902?/2 stycznia 1903 we wsi Pokrowka w powiecie bobrujskim (obecnie w obwodzie homelskim), zm. 23 lutego 1976 w Moskwie) – radziecki pilot doświadczalny, generał major lotnictwa, Bohater Związku Radzieckiego (1948).

Życiorys

Urodził się w białoruskiej rodzinie chłopskiej. Po ukończeniu szkoły wiejskiej pracował w gospodarstwie rolnym, od 1925 służył w Armii Czerwonej. W 1927 skończył Leningradzką Szkołę Wojskowo-Teoretyczną, a w 1928 Kaczyńską Wyższą Wojskową Szkołę Lotniczą dla Pilotów, pracował jako lotnik-instruktor, potem jako lotnik doświadczalny Instytutu Naukowo-Badawczego Sił Wojskowo-Powietrznych ZSRR. Po ataku Niemiec na ZSRR został w stopniu podpułkownika dowódcą 402 lotniczego pułku myśliwskiego, sformowanego z pilotów-oblatywaczy. Wkrótce potem został mianowany przez Stalina jednym z zastępców dowódcy 6 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego Obrony Przeciwlotniczej, którego zadaniem była obrona zachodniego sektora przestrzeni powietrznej Moskwy i udaremnianie masowych nalotów bombowych na stolicę. Późną jesienią i wczesną zimą 1941 lotnictwo obrony przeciwlotniczej osłaniało z powietrza lądowe wojska radzieckie, nie dopuszczając do przełamania obrony Moskwy przez wojska Guderiana. W maju 1942 został skierowany ponownie do Instytutu Naukowo-Badawczego celem testowania nowych myśliwców i bombowców, przetestował m.in. samoloty Jak-1, Jak-7b, Jak-3, Ła-5, Pe-2 i wiele innych. Otrzymał tytuł lotnika doświadczalnego 1 klasy. W 1954 został zwolniony do rezerwy w stopniu generała majora lotnictwa. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ A.N. Miedwied′, D.B. Chazanow, M.A. Masłow: Istriebitiel MiG-3. Moskwa: Rusawia, 2003, s. 131-135. ISBN 5-900078-24-8. (ros.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.