Piotr Madajczyk
Data i miejsce urodzenia

11 września 1959
Warszawa

Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia archiwalna
Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Doktorat

1989
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Habilitacja

1998
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Profesura

12 marca 2003

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Collegium Civitas
Uczelnia Łazarskiego

Instytut

Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk

Odznaczenia

Piotr Włodzimierz Madajczyk (ur. 11 września 1959 w Warszawie) – polski historyk, profesor nauk humanistycznych, wykładowca akademicki.

Życiorys

Jest synem historyka Czesława Madajczyka. Studiował historię na Uniwersy­te­cie im. Adama Mickie­wicza w Poznaniu (1978–1980) oraz na Uniwersytecie War­szawskim (1980–1982). Promotorem jego pracy magisterskiej był Tadeusz Jędruszczak. W 1989 na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu obronił pracę doktorską Święta tradycja a nowoczesna polityka. Polityka i koncepcje polityczne Gustawa Stresemanna (1915–1992) pisaną pod kierunkiem Antoniego Czubiń­skiego. W 1998 również w Instytucie Historii UAM uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy zatytułowanej Przyłączenie Śląska Opolskiego do Polski 1945–1948. Był również stypendystą Institut für Europäi­sche Geschichte w Moguncji. 12 marca 2003 otrzymał tytuł naukowy profesora.

Po ukończeniu studiów był pracownikiem Archiwum Akt Nowych w War­szawie oraz w Instytucie Zachodnim w Poznaniu. W 1989 został zatrudniony w Instytucie Krajów Socja­lis­tycznych PAN w Warszawie. W 1990 przeszedł do pracy w Instytucie Studiów Politycznych PAN, gdzie został profesorem zwyczajnym i kierownikiem Zakła­du Stu­diów nad Niemcami. Był również pracownikiem dyrektora Biura ds. Mniejszości Narodowych Ministerstwa Kultury i Sztuki (w tym p.o. dyrektora), wykładowcą Collegium Civitas, Wyższej Szkoły Mazowieckiej oraz Wyższej Szkoły Handlu i Prawa im. Łazarskiego w Warszawie.

Specjalizuje się w problematyce przymusowych przesiedleń ludności w Europie środkowo-wschodniej w latach 1945–1950 i badaniach nad mniejszościami narodowymi. Zajmuje się także problemem kolaboracji w okresie II wojny światowej.

Odznaczenia

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011). W 2000 otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi.

Wybrane publikacje

  • Na drodze do pojednania: wokół orędzia biskupów polskich do biskupów niemieckich z 1965 roku, Wyd. Nauk. PWN, Warszawa 1994
  • Niemcy polscy 1944–1989, Oficyna Naukowa, Warszawa 2001
  • Polska jako państwo narodowe. Historia i pamięć (współautor z Danutą Berlińską), ISP PAN, Warszawa 2008
  • Czystki etniczne i klasowe w Europie XX wieku: szkice do problemu, ISP PAN, Warszawa 2010
  • Marzenie o narodzie doskonałym. Między biopolityka a etnopolityką. ISP PAN, Warszawa 2017

Przypisy

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.