Piotr Kubikowski (ur. 19 listopada 1903 w Krasiłowie, zm. 2 maja 1991 w Warszawie) – polski lekarz, farmakolog, profesor Uniwersytetu Warszawskiego i Akademii Medycznej w Warszawie.

Życiorys

Jego rodzicami byli Jan Kubikowski i Maria Kubikowska, z d. Sokołowska. jego ojciec pracował jako księgowy.

W 1923 ukończył VIII Szkołę Realną we Lwowie, w 1930 studia medyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza. Po studiach pracował na macierzystej uczelni, w latach 1936-1937 odbył staże naukowe w Wiedniu, Berlinie i Paryżu. W 1939 został mianowany docentem, po przedstawieniu pracy habilitacyjnej poświęconej wpływowi środków przeczyszczających na czynność motoryczną jelit. We wrześniu 1939 służył jako lekarz w jednym z pułków artylerii, brał udział w obronie Warszawy. Dostał się do niewoli, został osadzony w Oflagu II C Woldenberg, w 1940 zwolniony, powrócił do Warszawy. Tam pracował jako lekarz w Zakładzie Przyrodoleczniczym Warszawskiej Ubezpieczalni Społecznej. Równocześnie od 1941 wykładał farmakologię w konspiracyjnym Studium Lekarskim przekształconym w 1943 w tajny Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego, a także na tajnym Wydziale Farmaceutycznym. Od 1945 pracował na Wydziale Lekarskim UW, w 1947 został kierownikiem Zakładu Farmakologii Eksperymentalnej (funkcję tę sprawował 26 lat), w tym samym roku wyjechał na stypendium Światowej Organizacji Zdrowia, przebywał w USA i Wielkiej Brytanii. W 1948 powrócił na UW i otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Od 1950 pracował w nowo utworzonej (po przekształceniu Wydziału Lekarskiego UW) Akademii Medycznej w Warszawie, w latach 1957-1972 był prorektorem AM ds. naukowych, w 1958 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Przeszedł na emeryturę w 1973. Równoległe w 1951 organizował Instytut Leków i w latach 1952-1970 był jego dyrektorem. W swojej pracy naukowej zajmował się oceną nowo syntetyzowanych związków chemicznych. Był autorem lub współautorem kilku podręczników akademickich (Toksykologia współczesna (1953) - z Władysławem Rusieckim, Farmakologia dla studentów stomatologii (1964), Zależności lekowe (1978), Farmakologia, podstawy farmakoterapii (dwa wydania z Józefem Dadlezem, trzy wydania z Wojciechem Kostowskim).

W 1951 został członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, należał do założycieli Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego (1965), był jego pierwszym prezesem (1965-1967). W 1963 został członkiem Komitetu Nauk Farmaceutycznych PAN.

W 1982 otrzymał tytuł doktora honoris causa AM w Warszawie. W PRL został odznaczony Krzyżem Oficerskim, Krzyżem Komandorskim i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Przypisy