Pierre de Lancre (właśc. Pierre de Rosteguy Sieur de Lancre; ur. 1553, zm. 1631) – francuski prawnik, łowca czarownic, autor dzieł z zakresu demonologii i czarnoksięstwa.

Życiorys

Urodził się w 1553 w Bordeaux. Jego ojciec był plantatorem winorośli. Studiował prawo na uniwersytecie w Turynie i w Pradze. W 1579 roku uzyskał tytuł doktora praw, a w sierpniu 1583 roku został sędzią parlamentu w Bordeaux. W roku 1616 przeszedł w stan spoczynku. Zmarł w 1631 roku.

Jego żoną od 1588 była Jehanne de Mons, stryjeczna wnuczka francuskiego pisarza i filozofa Montaigne'a, który niejednokrotnie wypowiadał się przeciwko prześladowaniu czarownic.

Procesy o czary

Jako sędzia prowadził wiele procesów o czary, m.in. w Pays de Labourd (południowo-wschodnia część prowincji Guyenne). Skazał na śmierć około sześciuset osób.

Dochodzenie w baskijskim Labourd rozpoczął w 1609 roku na zlecenie króla Henryka IV. Jest ono określane mianem "największego w dziejach Francji polowania na czarownice".

De Lancre wierzył, że czarownice gromadzą się na sabatach (w 1612 r. wspominał o zlocie stu tysięcy kobiet oddanych Szatanowi). Współcześni historycy stanowczo odrzucili podobne przypuszczenia.

Dzieła

  • Tableau de l'inconstance des mauvais anges et démons (Obraz niestałości aniołów zła i demonów) (1612)
  • Le livre des princes (1617)
  • L'incredulité et mescréance du sortilège plainement convaincue (Niedowiarstwo i nieufność w czary w pełni przekonane) (1622)
  • Du Sortilège (1627)

Ciekawostki

Stanisław Przybyszewski uczynił De Lancre'a bohaterem powieści Il Regno Doloroso (1924). Pisał o nim: "(...) Michelet uważa [go] za lekkomyślnego clowna nieomal, łatwowiernego, zbrodniczego błazna, okultyści zaś za jedynego daemonologa, który w niejedno był wtajemniczony (...)".

Przypisy

  1. 1 2 P. G. Maxwell-Stuart, Witch Hunters. Professional Prickers, Unwichers & Witch Finders od The Renaissance, Tempus Publishing Limited, [Great Britain] 2003, s. 37.
  2. ↑ Kurt Baschwitz, Czarownice. Dzieje procesów o czary, Warszawa 1971, s. 192.
  3. ↑ Rossell Hope Robbins, Encyklopedia czarów i demonologii, Warszawa 1998, s. 179.
  4. ↑ Robert Thurston, Polowania na czarownice. Dzieje prześladowań czarownic w Europie i Ameryce Północnej, Warszawa 2008, s. 181.
  5. ↑ Rossell Hope Robbins, Encyklopedia czarów i demonologii, Warszawa 1998, s. 178.
  6. ↑ P. G. Maxwell-Stuart, Witch Hunters. Professional Prickers, Unwichers & Witch Finders od The Renaissance, Tempus Publishing Limited, [Great Britain] 2003, s. 33
  7. ↑ Kurt Baschwitz, Czarownice. Dzieje procesów o czary, Warszawa 1971, s. 190.
  8. ↑ B. P. Levack, Czarownica, [w:] Człowiek baroku, Warszawa 2001, s. 295.
  9. 1 2 Jean-Michel Sallmann, Czarownice. Oblubienice szatana, Wrocław 1994, s. 40.
  10. ↑ Stanisław Przybyszewski, Il Regno Doloroso, Wydawnictwo Universitas, Kraków 2003, s. 9.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.