Piłodziób rdzawy
Baryphthengus martii
(von Spix, 1824)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Nadrząd

ptaki neognatyczne

Rząd

kraskowe

Rodzina

piłodzioby

Rodzaj

Baryphthengus

Gatunek

piłodziób rdzawy

Synonimy
  • Prionites martii Spix, 1824
Podgatunki
  • B. m. semirufus (P.L. Sclater, 1853)
  • B. m. martii (von Spix, 1824)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)

Zasięg występowania

Piłodziób rdzawy (Baryphthengus martii) – gatunek ptaka z rodziny piłodziobów (Momotidae) występujący w Ameryce Centralnej i Południowej od Hondurasu po Ekwador, północną Boliwię i południowo-zachodnią Brazylię. Nie jest zagrożony.

Morfologia

Wygląd

Upierzenie jaskrawe: ruda głowa i brzuch kontrastuje z zielonym wierzchem skrzydeł, które na końcach i ogonie przechodzą stopniowo przez kolor szmaragdowy po niebieski. Głowę z każdej strony od dzioba poprzez oko przepasa czarna wstęga, nie łącząc się jednak z tyłu głowy. W ogonie znajdują się dwie długie niebieskie sterówki z ciemno zakończonymi „łopatkami”. Brak dymorfizmu płciowego.

Średnie wymiary

Długość ciała: 46 cm, w tym ogon blisko 30 cm
Masa ciała: 195 g

Ekologia i zachowanie

Biotop
Gęste, nizinne lasy tropikalne.
Zachowanie
Siedząc na gałęzi, wymachuje ogonem jak wahadłem to w jedną, to w drugą stronę, wołając rytmiczne huup huup huhuhuhuhuhu.
Pożywienie
Drobne kręgowce, owady, owoce, nasiona. Czatują na gałęzi, skąd ujrzawszy zdobycz zrywają się do krótkiego lotu. Chwytają ją w locie, na gałęzi lub na ziemi. Po uchwyceniu ofiary wracają na miejsce czatowania, gdzie ogłuszają ją uderzeniami o gałąź i połykają.
Rozmnażanie
Gniazda wygrzebują w ziemi. Samica składa 3–4 jaja w dziupli drzewa lub w norze wykopanej w urwistym brzegu rzeki. Pisklęta wylęgają się po około 20 dniach. Po 30 są zdolne do lotu. O młode troszczą się obydwoje rodzice.

Status

Przez IUCN piłodziób rdzawy klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). W 2019 roku organizacja Partners in Flight szacowała, że liczebność światowej populacji mieści się w przedziale 5–50 milionów dorosłych osobników; trend liczebności oceniła jako umiarkowanie spadkowy.

Podgatunki

Wyróżnia się dwa podgatunki B. martii:

  • B. m. semirufus (P.L. Sclater, 1853) – wschodni Honduras do północno-zachodniej Kolumbii i zachodniego Ekwadoru
  • B. m. martii (von Spix, 1824) – zachodnia Amazonia

Przypisy

  1. Baryphthengus martii, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 1 2 Rufous Motmot (Baryphthengus martii). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-19)]. (ang.).
  3. 1 2 Baryphthengus martii, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Momotidae Gray,GR, 1840 (1832-33) - piłodzioby - Motmots (wersja: 2019-10-10). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-06-05].
  5. 1 2 Mały słownik zoologiczny. Ptaki T.II. Pod red. Przemysława Busse. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 83. ISBN 83-214-0043-4.
  6. Zimorodki i pokrewne. W: Alan Kemp, Joseph Forshaw: Encyklopedia. Zwierzęta. Warszawa: Elipsa, 1999, s. 363. ISBN 83-85152-34-2.
  7. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Todies, motmots, bee-eaters. IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-06-05]. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.