Philippe Verdelot

Portret Verdelota autorstwa Lorenzo Luzzo
Data i miejsce urodzenia

około 1480
Les Loges

Pochodzenie

francuskie

Data śmierci

po 1527

Gatunki

muzyka poważna, muzyka renesansu

Zawód

kompozytor

Philippe Verdelot, także Verdelotto, Deslouges (ur. ok. 1480 w Les Loges koło Verdelot, zm. po 1527) – francuski kompozytor.

Życiorys

Znany jest tylko ze swojej działalności we Włoszech. Według relacji Vasariego około 1511 roku przebywał w Wenecji, gdzie wraz z niejakim Ubrettem został sportretowany przez Sebastiano del Piombo. Około 1521 roku był w Rzymie, następnie udał się do Florencji. W latach 1522–1525 pełnił funkcję maestro di cappella w baptysterium św. Jana, a w latach 1523–1527 także w katedrze Santa Maria del Fiore. Od 1523 do 1524 roku przebywał także przypuszczalnie przez kilka miesięcy na dworze papieskim w Rzymie. Po wygnaniu Medyceuszy z Florencji w 1527 roku związał się ze zwolennikami republiki. Nie jest znana data jego śmierci. Mógł umrzeć na zarazę w 1527 roku. Brak jakichkolwiek wzmianek na jego temat po oblężeniu Florencji przez wojska papieskie i cesarskie w latach 1529–1530. Według informacji z dzieła Ortenzo Landiego, wydanego w 1552 roku, nie żył już od dłuższego czasu.

Twórczość

Uważany jest, obok Costanzo Festy, za twórcę madrygału. Jego twórczość cieszyła się w XVI wieku dużą popularnością, utwory Verdelota były wielokrotnie przedrukowywane w zbiorach tabulatur, często z przeróbkami i intawolacjami, były też wykorzystywane jako model przez innych kompozytorów. Skomponował około 150 madrygałów, około 58 motetów, 4 chansons, dwie msze (jedna znana pod tytułem Philomena), Magnificat sexti toni. Niektóre z przypisywanych mu dzieł są wątpliwej autentyczności.

Pod względem muzycznym madrygały Verdelota wykazują ślady wpływu francuskich chansons, niekiedy widoczne są w nich jeszcze ślady wcześniejszej frottoli. Różne grupy głosów są w nich sobie przeciwstawianie w celu osiągnięcia efektu dramatyzacji, przeważa sylabiczne traktowanie tekstu, niekiedy w jednym z głosów w drobniejszych wartościach rytmicznych pojawiają się melizmaty. Struktura wersyfikacyjna tekstu podkreślona jest wyraźnymi kadencjami i pauzami. Ewenementem w twórczości madrygałowej XVI wieku było umuzycznienie przez Verdelota dwóch tekstów pisanych prozą (O singular dolcezza i żartobliwy dialog Chi bussa?), zapowiadające już komedię madrygałową.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 11. Część biograficzna t–v. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2009, s. 242–243. ISBN 978-83-224-0905-3.
  2. 1 2 3 4 5 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 6 Stre–Zyli. New York: Schirmer Books, 2001, s. 3771. ISBN 0-02-865571-0.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.