Penestae

Penestae (gr. oι Πενέσται, hoi penestai, zapewne od πόνος, ponos 'trud') – klasa związanych z ziemią niewolników w starożytnej Tessalii, których położenie społeczne było porównywalne z helotami ze Sparty. Dionizjos z Halikarnasu do penestów przyrównywał wiejską ludność Etrurii.

Przypisy

↑ Penestai, πόνος.
↑ Helotów i penestów wymienia obok siebie Arystoteles w Polityce. Wg 2,2,13 rolnicy uczynieni właścicielami, o ile złożą daninę, zapewne byliby o wiele bardziej trudni i butni, aniżeli gdzie indziej heloci, penestowie i niewolnicy. Wg 2,6,2 poddani bowiem Tesalów, tzw. penestowie, często przeciw nim bunty podnosili, podobnie jak i przeciw Lakończykom heloci; przecież ci nieustannie czyhają niejako aby wykorzystać nieszczęścia swych panów.
↑ Juliusz Polluks (druga połowa II w. n.e.) Onomastikon w rozdziale o nazwach niewolników podaje: między wolnymi (eleutheroi) i niewolnikami (duloi) są heloci Lacedemończyków, penestai Tesalezyków, klarotai [związani z działem ziemi] i mnoitai Kreteńczyków, dorophoroi [noszący dary] Mariandynów, gymnetes ["nadzy", lekkozbrojni] Argiwów, korynephoroi [noszący maczugę] Sykjończyków. Część nazw świadczy o zobowiązaniu do służby wojskowej, Benedetto Bravo, Ewa Wipszycka, Historia Starożytnych Greków, t. 1, s. 147 i 152.
↑ Jacques Heurgon, Życie codzienne Etrusków, Warszawa 1966, przypis 46 do rozdziału 3; Géza Alföldy, Historia społeczna starożytnego Rzymu, Poznań 1998, s. 22.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[1] Penestai, πόνος.

[2] Helotów i penestów wymienia obok siebie Arystoteles w Polityce. Wg 2,2,13 rolnicy uczynieni właścicielami, o ile złożą daninę, zapewne byliby o wiele bardziej trudni i butni, aniżeli gdzie indziej heloci, penestowie i niewolnicy. Wg 2,6,2 poddani bowiem Tesalów, tzw. penestowie, często przeciw nim bunty podnosili, podobnie jak i przeciw Lakończykom heloci; przecież ci nieustannie czyhają niejako aby wykorzystać nieszczęścia swych panów.

[3] Juliusz Polluks (druga połowa II w. n.e.) Onomastikon w rozdziale o nazwach niewolników podaje: między wolnymi (eleutheroi) i niewolnikami (duloi) są heloci Lacedemończyków, penestai Tesalezyków, klarotai [związani z działem ziemi] i mnoitai Kreteńczyków, dorophoroi [noszący dary] Mariandynów, gymnetes ["nadzy", lekkozbrojni] Argiwów, korynephoroi [noszący maczugę] Sykjończyków. Część nazw świadczy o zobowiązaniu do służby wojskowej, Benedetto Bravo, Ewa Wipszycka, Historia Starożytnych Greków, t. 1, s. 147 i 152.

[4] Jacques Heurgon, Życie codzienne Etrusków, Warszawa 1966, przypis 46 do rozdziału 3; Géza Alföldy, Historia społeczna starożytnego Rzymu, Poznań 1998, s. 22.