Pchła kocia

Pchła kocia
	Ctenocephalides felis
	Bouche, 1835
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	stawonogi
Gromada	owady
Podgromada	uskrzydlone
Rząd	pchły
Rodzina	Pulicidae
Rodzaj	Ctenocephalides
Gatunek	pchła kocia
Synonimy
	Pulex felis; Pulex serraticeps; Ctenocephalus enneolus; Pulex cati; Ctenocephalides felis;
	Pulex felis; Pulex serraticeps; Ctenocephalus enneolus; Pulex cati; Ctenocephalides felis;

Pchła kocia (Ctenocephalides felis) – owad z rodziny Pulicidae. Pasożyt zewnętrzny kota. Poza kotem pchła ta może pasożytować na człowieku, psie, szczurze wędrownym oraz innych zwierzętach domowych i dzikich. Jest pasożytem kosmopolitycznym.

Występują następujące podgatunki:

Ctenocephalides felis darmarensis
Ctenocephalides felis felis
Ctenocephalides felis orientis
Ctenocephalides felis strongylus

Samiec C. felis osiąga wielkość 1,5 mm długości, samica jest większa i mierzy 2,5–3,2 mm długości. Budowa bardzo podobna do pchły psiej z tym że głowa jest bardziej wydłużona a stosunek długości do szerokości głowy wynosi 2:1. Różnią się dodatkowo długością grzebyków (ctenidium) na policzkach, które u pchły kociej są dłuższe Pchły te są w stanie skakać na odległość nawet 150 razy dłuższą od długości ich ciała.

Rozwój

Jest podobny do pchły ludzkiej oraz pchły psiej. Zapłodnione samice po napiciu się krwi składają jaja. Dziennie około 15 sztuk. Jaja mają kształt elipsoidalny, są barwy białawej. Po 2–8 dniach wykluwają się larwy, które są beznogie, posiadają aparat gębowy typu gryzącego i poruszają się ruchem robakowatym. Odżywiają się ekskrementami i resztkami organicznymi. Stadium larwalne trwa 7–18 dni. Stadium poczwarki zaś 2–14 dni. Po dwukrotnym linieniu następuje przepoczwarczenie w imago w luźnym oprzędzie zmieszanym z ziarnami kurzu.

Zobacz też

owady Polski

Przypisy

1 2 3 4 5 Atlas pasożytów człowieka. Lublin: Koliber, 2005, s. 165. ISBN 83-921869-6-6.
1 2 3 4 5 6 7 8 Parazytologia weterynaryjna tom II, s.87
↑ Choroby pasożytnicze zwierząt domowych. s. 392.
↑ MK. Rust, MW. Dryden. The biology, ecology, and management of the cat flea.. „Annu Rev Entomol”. 42, s. 451-473, 1997. DOI: 10.1146/annurev.ento.42.1.451. PMID: 9017899.
↑ Henri.H. Launay Henri.H., Les puces (Siphonaptera) : de France et du Bassin méditerranéen occidental, Paris: Fédération française des sociétés de sciences naturelles, 1990, ISBN 2-903052-10-7, OCLC 23849752 [dostęp 2018-12-05] .
1 2 3 4 Feline clinical parasitology. s. 443.

Bibliografia

Stefański W., Parazytologia weterynaryjna tom II, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1970
Stefan Furmaga: Choroby pasożytnicze zwierząt domowych. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1985. ISBN 83-09-00671-3.
Dwight D. Bowman: Feline clinical parasitology. Ames: Iowa State University Press, 2002. ISBN 0-8138-0333-0.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[atlas-1] 1 2 3 4 5 Atlas pasożytów człowieka. Lublin: Koliber, 2005, s. 165. ISBN 83-921869-6-6.

[stef-2] 1 2 3 4 5 6 7 8 Parazytologia weterynaryjna tom II, s.87

[3] Choroby pasożytnicze zwierząt domowych. s. 392.

[rust-4] MK. Rust, MW. Dryden. The biology, ecology, and management of the cat flea.. „Annu Rev Entomol”. 42, s. 451-473, 1997. DOI: 10.1146/annurev.ento.42.1.451. PMID: 9017899.

[5] Henri.H. Launay Henri.H., Les puces (Siphonaptera) : de France et du Bassin méditerranéen occidental, Paris: Fédération française des sociétés de sciences naturelles, 1990, ISBN 2-903052-10-7, OCLC 23849752 [dostęp 2018-12-05] .

[felis-6] 1 2 3 4 Feline clinical parasitology. s. 443.