Pawieł Kabanow
Павел Алексеевич Кабанов
generał pułkownik wojsk technicznych
Data i miejsce urodzenia

11 lipca 1897
Petersburg

Data i miejsce śmierci

27 lutego 1987
Moskwa

Przebieg służby
Lata służby

1916–1968

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Armia Czerwona
Armia Radziecka

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Odznaczenia

Pawieł Aleksiejewicz Kabanow, ros. Павел Алексеевич Кабанов (ur. 29 czerwca?/11 lipca 1897 w Petersburgu, zm. 27 lutego 1987 w Moskwie) – radziecki wojskowy, generał pułkownik wojsk technicznych, Bohater Pracy Socjalistycznej.

Życiorys

Skończył szkołę podstawową, w 1916 został powołany do rosyjskiej armii, w 1917 uczestniczył w rewolucji lutowej i w rewolucji październikowej. W 1918 jako jeden z pierwszych wstąpił do Armii Czerwonej i w tym samym roku do RKP(b), służył w kompanii kolejowej, brał udział w ubezpieczaniu działań bojowych na froncie wojny z Polską 1920, był partorgiem (partyjnym organizatorem) kompanii i pomocnikiem komisarza dywizjonu kolejowego. W 1936 ukończył Akademię Wojskowo-Transportową Armii Czerwonej i został pomocnikiem dowódcy pułku kolejowego ds. technicznych, a w 1937 dowódcą pułku kolejowego, od 1939 dowodził 5 Brygadą Kolejową Specjalnego Korpusu Wojsk Kolejowych na Dalekim Wschodzie. W marcu 1941 jego brygada została przeniesiona na zachód, w rejon Lwów–Tarnopol–Przemyśl dla budowania połączeń kolejowych w obszarze przygranicznym. Uczestniczył wraz z brygadą w wojnie z Niemcami, w styczniu 1942 został szefem Zarządu Prac Wojskowo-Odbudowujących i Odgradzających, który odpowiadał za wszelkie prace nad budową i odbudową magistrali kolejowych w obszarze działań Frontu Południowego i Południowo-Radzieckiego. Wraz z brygadą brał udział w wyzwoleniu Prawobrzeżnej Ukrainy, operacji lwowsko-sandomierskiej, wiślańsko-odrzańskiej i berlińskiej. 4 sierpnia 1942 otrzymał stopień generała majora wojsk technicznych, 13 sierpnia 1944 generała porucznika wojsk technicznych, a 7 maja 1960 generała pułkownika wojsk technicznych. Na początku 1945 został szefem Głównego Zarządu Prac Wojskowo-Odbudowujących Ludowego Komisariatu Komunikacji Drogowej ZSRR i jednocześnie szefem Głównego Zarządu Wojsk Kolejowych Ministerstwa Obrony ZSRR, zajmował te stanowiska do zakończenia służby wojskowej w 1968. Przewodniczył Związkowi Weteranów Wojsk Kolejowych ZSRR. Napisał wiele prac o taktyce i historii wojsk kolejowych.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ M.P. z 1945 r. nr 13, poz. 48 „za wybitne zasługi w odbudowie i uruchomieniu Polskich Kolei Państwowych w okresie wojny z niemieckim najeźdźcą”.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.