Paweł Prabucki

Epitafium ks. Pawła Prabuckiego na ścianie kościoła Wniebowzięcia NMP. w Gostkowie
Kraj działania

Polska

Data i miejsce urodzenia

3 września 1893
Iwiczno

Data i miejsce śmierci

30 sierpnia 1942
KL Dachau

Wikariusz
Okres sprawowania

1923–1925

Proboszcz
Okres sprawowania

1925–1942

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Inkardynacja

diecezja chełmińska

Prezbiterat

17 czerwca 1923

Odznaczenia

Paweł Prabucki (ur. 3 września 1893 w Iwicznie, zm. 30 sierpnia 1942 w KL Dachau) – polski Sługa Boży Kościoła katolickiego, polski duchowny rzymskokatolicki, administrator parafii w Gostkowie.

Życiorys

Pochodził z rodziny chłopskiej Pawła i Marianny z domu Jabłonka. W latach 1905–1912 uczęszczał do Collegium Marianum w Pelplinie, a gimnazjum ukończył w Chojnicach. W tym okresie został członkiem tajnego Towarzystwa Tomasza Zana i uczestniczył w ćwiczeniach wojskowych.

Od maja 1915 pełnił służbę wojskową wcielony do 11. pułku artylerii ciężkiej w Toruniu i uczestniczył w walkach na frontach I wojny światowej. Odniósł rany 5 czerwca 1916, a w następnym roku uczestniczył w bitwie pod Cambrai. Za udział w walkach został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Żelaznym. 5 stycznia 1919 został zdemobilizowany, a 11 maja podjął studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie. W czasie nauki przewodniczył uczelnianej patriotycznej organizacji „Polonia” i opiekował się gimnazjalnymi kołami Towarzystwa Tomasza Zana.

W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach Wojska Polskiego. W 1922 jako podporucznik rezerwy posiadał przydział do 8 pułku artylerii ciężkiej w Toruniu. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 91. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii. W tym samym roku został oddany do dyspozycji Kurii Biskupiej.

Po powrocie kontynuował studia i 17 czerwca 1923 otrzymał w Pelplinie święcenia kapłańskie. Skierowany został do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Tczewie, gdzie pełnił obowiązki wikariusza, a od 1925 r. proboszcza. Ks. Paweł Prabucki angażował się w działalność społeczną, między innymi był członkiem rady pedagogicznej w Szkole Morskiej, gdzie pełnił obowiązki prefekta, a także asystentem kościelnym Towarzystwa Czeladzi Katolickiej. Po dwóch latach, krótko administrował parafią w Lignowach Szlacheckich, a 1 października został kuratusem, a następnie proboszczem utworzonej parafii w Gostkowie.

W 1934 w ewidencji Wojska Polskiego figurował jako kapelan rezerwy ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 211. lokatą w duchowieństwie wojskowym wyznania rzymskokatolickiego. 27 czerwca 1938 został odznaczony Medalem Niepodległości „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

Po wybuchu II wojny światowej został powołany do służby czynnej. Podczas kampanii wrześniowej dostał się na kilka dni do niewoli niemieckiej w Skierniewicach. Po powrocie do gostkowskiej parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (Dekanat Chełmża) 17 października 1939 został aresztowany i trafił na dwa miesiące do więzienia Gestapo na terenie Fortu VII w Toruniu.

Powtórnie aresztowany został prawdopodobnie 15 stycznia 1940. Był więźniem niemieckich obozów koncentracyjnych w KL Stutthofie, od 10 kwietnia w KL Sachsenhausen, gdzie od 6 sierpnia wyznaczony był przez władze obozowe do administrowania kaplicą obozową, a od 14 grudnia w KL Dachau, otrzymując numer obozowy 22 661. W Dachau w okresie od 25 marca do 17 września 1941 sprawował Eucharystię w bloku nr 26.

Ks. Paweł Prabucki zmarł 30 sierpnia 1942 wskutek wycieńczenia fizycznego i okrutnego traktowania, a jego ciało zostało poddane kremacji. W tym samym obozie zginęli też jego rodzeni bracia, również księża: Alojzy Prabucki (17 lipca 1942) i Bolesław Prabucki (12 sierpnia 1942).

W 1952 na ścianie kościoła w Gostkowie odsłonięto tablicę upamiętniającą pierwszego proboszcza parafii. Również w tczewskiej Farze - kościele Podwyższenia Krzyża Świętego w „65 rocznicę męczeńskiej śmierci” umieszczono tablicę upamiętniającą ku czci proboszcza Pawła Prabuckiego i jego braci.

Jest jednym z 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy polskich męczenników z okresu II wojny światowej. 24 maja 2011 w Pelplinie zakończył się etap diecezjalny, wszystkie dokumenty przesłano do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 229.
  2. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 794.
  3. 1 2 Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 713.
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 860.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 784.
  6. 1 2 Przemysław Zieliński: W tym samym miejscu zginęło dwóch jego braci. Gazeta Tczewska, 3 października 2011. [dostęp 2013-05-21].
  7. ↑ Parafia pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Diecezja Toruńska, Strona archiwalna. [dostęp 2013-05-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-03-22)].
  8. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 402.
  9. ↑ M.P. z 1938 r. nr 177, poz. 323.
  10. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-12-20].
  11. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-12-20].
  12. ↑ DEKANATY. Diecezja Toruńska. [dostęp 2013-05-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-16)].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.