Paweł Hajduk

Paweł Hajduk
	major piechoty
Data i miejsce urodzenia	27 kwietnia 1896 ; Borki Nizińskie
Data i miejsce śmierci	kwiecień 1940 ; Charków
	Przebieg służby
Lata służby	do 1940
Siły zbrojne	cesarsko-królewska Obrona Krajowa; Wojsko Polskie
Jednostki	8 pułk piechoty; 7 pułk piechoty; batalion KOP „Snów”; 72 pułk piechoty; KRU Łomża
Stanowiska	dowódca batalionu piechoty; komendant RU
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa; wojna polsko-ukraińska; wojna polsko-bolszewicka; II wojna światowa
	Odznaczenia
	; ;

Paweł Hajduk (ur. 27 kwietnia 1896 w Borkach Nizińskich, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Paweł Hajduk urodził się w rodzinie Andrzeja i Katarzyny z domu Krępa.

Przed wybuchem I wojny światowej należał do Związku Strzeleckiego. W czasie wojny służył w cesarsko-królewskiej Obronie Krajowej, gdzie ukończył szkołę oficerską. 1 października 1917 roku został mianowany chorążym rezerwy. Jego oddziałem macierzystym był pułk strzelców nr 17. Walczył na froncie zachodnim i w Albanii, był ranny.

W 1918 roku wstąpił na ochotnika Wojska Polskiego. Początkowo do Legii Oficerskiej w Krakowie, z którą brał udział w walkach o Przemyśl i Lwów. Następnie został przydzielony do 8 pułku piechoty Legionów, w którego szeregach walczył w wojnie polsko-bolszewickiej oraz został ranny pod Denisowem. Po powrocie z leczenia został skierowany do 7 pułku piechoty Legionów, gdzie w 1920 roku był dowódcą kompanii.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i został zweryfikowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Do 1927 roku służył w 7 pułku. W 1927 roku został przeniesiony do KOP. 18 lutego 1928 roku awansował do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 124. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Był dowódcą batalionu KOP „Snów”. 26 marca 1931 roku został przeniesiony z KOP do 72 pułku piechoty w Radomiu na stanowisko dowódcy batalionu. W 1939 roku pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Łomża na stanowisku komendanta rejonu uzupełnień.

Paweł Hajduk walczył w wojnie obronnej 1939, dostał się do niewoli radzieckiej. W 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Straceń poz. 3509.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 510 (1921)
Krzyż Walecznych
Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Odznaka za Rany i Kontuzje
Państwowa Odznaka Sportowa
Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa)

Zobacz też

Przypisy

↑ Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 169, 282.
↑ Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 5 z 21 lutego 1928 r., s. 46.
↑ Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 3 z 26 marca 1931 r., s. 122.
↑ Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 21, 852.
↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
↑ Dekret Wodza Naczelnego L. 2980 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 820.
1 2 3 4 5 Na podstawie fotografii [1].
↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
↑ Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 239.

Bibliografia

Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1918. Wiedeń: 1918.
Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
Rocznik Oficerski 1923 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 143, 417,.
Rocznik Oficerski 1924 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, s. 138, 360.
Rocznik Oficerski 1928 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, s. 126, 183.
Rocznik Oficerski 1932 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, s. 32, 600.
Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[CITEREFLista_starszeństwa_c._k._Obrony_Krajowej_i_Żandarmerii1918169,_282-1] Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 169, 282.

[2] Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 5 z 21 lutego 1928 r., s. 46.

[3] Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 3 z 26 marca 1931 r., s. 122.

[CITEREFRocznik_oficerski193921,_852-4] Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 21, 852.

[5] Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.

[6] Dekret Wodza Naczelnego L. 2980 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 820.

[:0-7] 1 2 3 4 5 Na podstawie fotografii [1].

[8] M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.

[9] Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 239.