Paweł Iferty Benoe

portret pędzla nieznanego autora z 1745 roku

Taczała
Rodzina

Benoe

Data urodzenia

1680/1690

Data i miejsce śmierci

18/25 kwietnia 1755
Rogóźno

Ojciec

Karol Benoe

Matka

Jadwiga Kazanowska

Żona

Maria Paleolog

Dzieci

Magdalena

Rodzeństwo

• Stanisław
• Anna

Paweł Iferty Benoe herbu Taczała (zm. 18/25 kwietnia 1755, Rogóźno) – kasztelan warszawski w 1749 roku, instygator koronny w 1737 roku, podstarości halicki w 1735 roku, sędzia grodzki halicki w 1735 roku, chorąży kołomyjski w latach 1727–1736, pisarz grodzki halicki w latach 1711–1736, skarbnik podolski w 1717 roku, starosta horodelski w 1748 roku, ablegat, internuncjusz Rzeczypospolitej w Imperium Osmańskim w latach 1742–1743.

Życiorys

Syn Karola Benoe i Jadwigi Kazanowskiej. Jego ojciec Francuz był architektem i pod koniec lat 70. XVII wieku przybył do Stanisławowa, gdzie został nadwornym architektem Potockich. W 1685 lub 1689 roku za swoje zasługi otrzymał nobilitację szlachecką i herb Taczała.

Paweł ukończył Akademię Stanisławowską. Brał udział w wojnie północnej u boku Józefa Potockiego. Sędzia kapturowy ziemi halickiej w 1733 roku. Był konsyliarzem konfederacji ziemian halickich, zawiązanej 15 grudnia 1733 roku w obronie wolnej elekcji Stanisława Leszczyńskiego.

Poseł ziemi halickiej na sejm nadzwyczajny pacyfikacyjny 1736 roku.

W 1738 roku zakupił miasteczko Bursztyn, w którym zbudował pałacyk na swą rezydencję. Posiadał 15 wiosek i miasteczek.

Był posłem na sejm 1740 roku z ziemi halickiej. W latach 1742–1743 posłował do Turcji, wysłany przez radę senatu. Znał biegle język turecki, miał między innymi wybadać, jak Turcy zapatrywaliby się na ewentualne współdziałanie z Polską przeciw Rosji. Uzyskał jednak jedynie ogólnikowe potwierdzenie traktatu karłowickiego (1699), a wzbudził tylko podejrzenia w Petersburgu.

Poseł ziemi halickiej na sejm 1744 roku.

18 stycznia 1754 roku podpisał we Lwowie manifest przeciwko podziałowi Ordynacji Ostrogskiej.

Przypisy

  1. ↑ Urzędnicy województwa ruskiego XIV-XVIII wieku (ziemie halicka, lwowska, przemyska, sanocka). Spisy, oprac. K. Przyboś, Wrocław 1987, s. 307.
  2. ↑ Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 140.
  3. 1 2 Ojczym stanisławowskiej fortecy.
  4. ↑ Kuryer Polski. 1733, nr 170, s. 341.
  5. ↑ Akta grodzkie i ziemskie: z Archiwum Państwowego we Lwowie w dalszym ciągu wydawnictwa fundacyi Al. hr. Stadnickiego. T. 25, Lauda sejmikowe halickie 1696-1772 / ogłaszane przez Towarzystwo Naukowe we Lwowie ; wyd. Wojciech Hejnosz, Lwów 1935, s. 377.
  6. ↑ Henryk Palkij, Sejmy 1736 i 1738 roku: u początków nowej sytuacji politycznej w Rzeczypospolitej, Rozprawy Wydziału Historyczno-Filozoficznego / Polska Akademia Umiejętności ; t. 93, Kraków 2000, s. 218.
  7. ↑ Teka Gabriela Junoszy Podoskiego, t. IV, Poznań 1856, s. 709.
  8. ↑ Mieczysław Skibiński, Europa a Polska w dobie wojny o sukcesyę austryacką w latach 1740–1745. T. 2. Dokumenty, Kraków 1913, s. 291.
  9. ↑ Złota Księga Szlachty Polskiej, rocznik V, Poznań 1883, s. 309.

Bibliografia

Literatura uzupełniająca

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.