Paul von Rennenkampf
generał kawalerii
Data i miejsce urodzenia

29 kwietnia 1854
Konuvere, gubernia estońska, Imperium Rosyjskie

Data i miejsce śmierci

1 kwietnia 1918
Taganrog, Obwód Wojska Dońskiego, RFSRR

Przebieg służby
Lata służby

1873–1915

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego

Jednostki

1 Armia

Stanowiska

głównodowodzący 1 Armii, dowódca Wileńskiego Okręgu Wojskowego

Główne wojny i bitwy

Powstanie bokserów,
I wojna światowa:

Odznaczenia

Paul von Rennenkampf (ros. Павел Карлович Ренненкампф; ur. 17 kwietnia?/29 kwietnia 1854 w Konuvere, zm. 1 kwietnia 1918 w Taganrogu) – rosyjski wojskowy niemieckiego pochodzenia w stopniu generała kawalerii Armii Imperium Rosyjskiego. W 1918 aresztowany i rozstrzelany przez Czeka.

Życiorys

Pochodził z rodziny Niemców bałtyckich, która przybyła w XVI wieku z Westfalii do ówczesnych Inflant.

Ukończył oficerską szkołę piechoty junkrów w Helsinkach (1873) oraz Mikołajewską Akademię Sztabu Generalnego (1882). Po ukończeniu akademii służył w sztabie Warszawskiego Okręgu Wojskowego. 7 kwietnia 1890 roku w stopniu podpułkownika został szefem sztabu twierdzy Osowiec, a 7 kwietnia 1891 roku awansowany do stopnia pułkownika i przeniesiony na szefa sztabu 14 Dywizji Kawalerii. W 1900 roku został dowódcą brygady kawalerii. Uczestniczył w likwidacji powstania bokserów w Chinach.

W czasie wojny rosyjsko-japońskiej dowodził Zabajkalską Dywizją Kawalerii. Po wybuchu rewolucji 1905 roku, jako dowódca oddziału karnego we wschodniej Syberii, w latach 1905–1907 brał udział w likwidacji ruchów rewolucyjnych. W 1910 roku został mianowany generałem kawalerii. W 1913 roku mianowano go dowódcą Wileńskiego Okręgu Wojskowego.

Na początku I wojny światowej objął dowództwo rosyjskiej 1 Armii. W czasie tzw. operacji wschodniopruskiej (1914) nie udzielił pomocy 2 Armii, co doprowadziło do jej rozbicia, a później we wrześniu 1914 roku rozbicia jego własnej 1 Armii. Podczas bitwy pod Łodzią w listopadzie 1914 roku, w wyniku nieudolnych działań dowodzonej przez niego 1 Armii, niemieckiej grupie gen. Scheffera udało się wyjść z okrążenia. Te błędy przypłacił zdjęciem ze stanowiska dowódcy armii 6 października 1914 roku. Po dymisji przeprowadzono dochodzenie, które potwierdziło jego odpowiedzialność, prócz tego wykryto defraudację pieniędzy wojskowych. Dzięki poparciu cara nie był sądzony, jedynie został zmuszony do odejścia w stan spoczynku. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu był aresztowany i osadzony w twierdzy Pietropawłowskiej. Rozpoczęło się przeciw niemu nowe dochodzenie prowadzone przez Nadzwyczajną Komisję Śledczą Rządu Tymczasowego. Po przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej) został zwolniony z więzienia, wyjechał do Taganrogu, gdzie się ukrywał.

Aresztowany 16 marca 1918 roku przez funkcjonariuszy Czeka. Na polecenie Rady Komisarzy Ludowych zaoferowano mu stanowisko dowódcze w Armii Czerwonej. Rennenkampf jednak odmówił, w rezultacie w końcu marca Władimir Antonow-Owsiejenko osobiście wydał rozkaz o jego rozstrzelaniu. Wyrok wykonano w nocy 31 marca 1918.

Prawdopodobnie został pochowany na starym cmentarzu w Taganrogu.

Ordery i odznaczenia

Rosyjskie

Zagraniczne

Galeria

Przypisy

  1. ↑ dr Bogusław Perzyk: Twierdza Osowiec 1882 – 1915. Warszawa: Militaria Bogusława Perzyka, 2004. ISBN 83-907405-1-6.str. 54.
  2. ↑ P. Kenez, Red Attack, White Resistance: Civil War in South Russia 1918, New Academia Publishing, Washington DC, ISBN 978-0-9744934-4-2, s. 121.
  3. ↑ Таганрог: Старое кладбище: Установлено место захоронения генерала П.К. Ренненкампфа [online], cemetery.su [dostęp 2020-09-22].
  4. ↑ Американский след / Богудония.ру [online], bogudonia.ru [dostęp 2020-09-22].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.