Pat LaFontaine

Pat LaFontaine w 1997
Data i miejsce urodzenia

22 lutego 1965
Saint Louis

Obywatelstwo

Stany Zjednoczone

Wzrost

178 cm

Pozycja

napastnik (środkowy)

Uchwyt

prawy

Draft

NHL 1983, numer: 3 (1 runda)
New York Islanders

Pat LaFontaine, właśc. Patrick Michael LaFontaine (ur. 22 lutego 1965 w Saint Louis) – amerykański hokeista występujący na pozycji środkowego napastnika. Przez całą karierę w National Hockey League (NHL) związany z klubami ze stanu Nowy Jork: New York Islanders, Buffalo Sabres i New York Rangers. Olimpijczyk z Sarajewa w 1984 i Nagano w 1998. Od 2003 roku członek Hockey Hall of Fame. Numer 16, z którym występował w barwach Buffalo Sabres został zastrzeżony przez ten klub w marcu 2006.

New York Islanders

Pat Lafontaine został wybrany przez New York Islanders w pierwszej rundzie NHL Entry Draft 1983. W sierpniu 1983 zawodnik ogłosił, że jeszcze przed przejściem na zawodowstwo i podpisaniem kontraktu z drużyną z Nowego Jorku zamierza wziąć udział w igrzyskach olimpijskich w Sarajewie. W lutym 1984 LaFontaine podpisał kontrakt z New York Islanders. Debiut w NHL zaliczył kilka dni później w wygranym 4:3 spotkaniu z Winnipeg Jets. W swoim drugim meczu w lidze zdobył 3 bramki i zanotował dwie asysty, będąc jednym z najlepszych zawodników wygranego 11:6 meczu z Toronto Maple Leafs. W swoim pierwszym meczu na domowym lodowisku zdobył 2 punkty, przyczyniając się do wygranej 5:2 z Philadelphia Flyers. W debiucie w play-offach zdobył 2 punkty (bramka i asysta) dając Islanders wraz z Patrickiem Flatleyem (2 punkty) zwycięstwo nad lokalnym rywalem New York Rangers. W sezonie 1983-84 Wyspiarze dotarli do piątego z rzędu finału Pucharu Stanleya, w którym ulegli Edmonton Oilers w 5 spotkaniach. Honorowe trafienia dla Islanders w ostatnim spotkaniu finałów dał Pat LaFontaine, zdobywając dwie bramki w pierwszych 35 sekundach trzeciej tercji; spotkanie zakończyło się zwycięstwem Oilers 5:2.

W swoim pierwszym pełnym sezonie w NHL LaFontaine rozegrał 67 spotkań sezonu zasadniczego i zdobył 54 punkty. W rozgrywkach play-off Islanders odpadli w finale dywizji, ulegając Philadelphia Flyers 3:2.

Rozgrywki play-off w 1986 roku Wyspiarze zakończyli już na pierwszej rundzie, ulegając Washington Capitals 0:3. W trzech spotkaniach fazy play-off LaFontaine zdobył 1 punkt, trafiając do bramki w drugim spotkaniu.

W sezonie 1986–1987 wystąpił we wszystkich 80 spotkaniach rundy zasadniczej, zdobywając 38 bramek i 70 punktów. W pierwszej rundzie fazy play-off zdobył zwycięskiego gola w czwartej dogrywce (4 OT) siódmego i decydującego spotkania z Washington Capitals, znanego jako „Easter Epic”. Mecz rozpoczął się wieczorem 18 kwietnia, a zakończył przed godziną 2:00 w nocy czasu lokalnego, w Wielkanoc. LaFontaine wspominał tę chwilę jako najbardziej niezapomnianą w jego karierze. W drugiej rundzie play-off Islanders przegrali z Philadelphia Flyers, również po siedmiu meczach.

W rundzie zasadniczej sezonu 1987–1988 LaFontaine trafiał 47 razy do siatki rywali, najwięcej odkąd zadebiutował w NHL. Jego bramka w dogrywce pierwszego meczu fazy play-off z New Jersey Devils zapewniła zwycięstwo zespołowi z Nowego Jorku. Pomimo 4 bramek LaFontaine’a we wszystkich meczach z Devils, Wyspiarze nie zdołali awansować do kolejnej rundy, tracąc szanse po sześciu meczach.

Islanders zajęli przedostatnie miejsce w całej lidze w sezonie zasadniczym 1988–1989, zdobywając 61 punktów w 80 meczach.

W drugim spotkaniu pierwszej rundy fazy play-off 1990 roku LaFontaine doznał wstrząśnienia mózgu po kontrowersyjnym ataku Jamesa Patricka. Podczas znoszenia na noszach był nieprzytomny. Ambulans, który transportował zawodnika z Madison Square Garden, był wstrzymywany przez kibiców Rangersów. Kontuzja uniemożliwiła mu występy w kolejnych spotkaniach z lokalnym rywalem, a seria zakończyła się porażką Islanders w pięciu meczach.

Po nieudanym dla Islanders sezonie 1990–1991 LaFontaine chciał renegocjować z Islanders swój kontrakt, na co nie przystali właściciele. Zawodnik postawił ultimatum, w którym domagał się zmian właścicielskich w klubie. W październiku 1991 odrzucił propozycję kontraktu, na mocy którego zarobiłby 6 milionów dol. w ciągu 4 lat i przeniósł się do Buffalo Sabres; w ramach transakcji do Nowego Jorku z Buffalo przeniósł się m.in. Pierre Turgeon.

Buffalo Sabres

Kilka tygodni po zmianie klubu, 16 listopada LaFontaine doznał złamania szczęki po uderzeniu kijem przez Jamiego Macouna z Calgary Flames; kontuzja wyeliminowała go z gry na miesiąc. Z trzynastu spotkań bez Amerykanina Sabres zdołali wygrać dwa. W pierwszym spotkaniu ze swoim byłym pracodawcą 3 stycznia 1992 LaFontaine zanotował 3 asysty, przyczyniając się do zwycięstwa Sabres nad Islanders 5:2. W pierwszym sezonie w Sabres LaFontaine zdobył 46 goli i 93 punkty w 57 spotkaniach fazy zasadniczej. Drużyna z Buffalo odpadła w pierwszej rundzie play-off, po siedmiu spotkaniach z Boston Bruins; LaFontaine zdobył 8 bramek, trafiając w każdym meczu.

W sezonie zasadniczym 1992–1993 LaFontaine zdobył 148 punktów, co jest rekordem klubu i rekordem wśród amerykańskich zawodników w całej lidze. W pierwszej rundzie fazy play-off Sabres pokonali Boston Bruins 4:0; gola na wagę awansu w dogrywce czwartego meczu zdobył Brad May. W drugiej rundzie ulegli przyszłemu zdobywcy Pucharu Stanleya, Montreal Canadiens. Runda zakończyła się zwycięstwem drużyny z Kanady 4:0, w każdym meczu różnicą jednej bramki.

Po rozegraniu kilkunastu meczów sezonu zasadniczego 1993–1994 LaFontaine musiał poddać się operacji więzadła krzyżowego przedniego, którego uraz dokuczał mu od pierwszego meczu rozgrywek. Kontuzja wykluczyła go z gry na 16 miesięcy.

W sezonie 1995–1996 rozegrał 76 spotkań sezonu zasadniczego, zdobywając 40 bramek i 91 punktów; mimo to Sabres nie awansowali do fazy play-off, zajmując przedostatnie miejsce w swojej dywizji.

W październiku 1996 doznał poważnego wstrząśnienia mózgu po uderzeniu przez François Leroux w spotkaniu z Pittsburgh Penguins; LaFontaine stracił przytomność na kilka minut. Po kilku dniach przerwy powrócił do gry, jednak po siedmiu rozegranych spotkaniach musiał zakończyć udział w sezonie 1996–1997 po komplikacjach związanych z zespołem po wstrząśnieniu mózgu.

New York Rangers

W sierpniu 1997 podpisał kontrakt ze swoją trzecią drużyną ze stanu Nowy Jork – New York Rangers. Do gry wrócił 3 października, na mecz z New York Islanders. W styczniu 1998 zdobył swój 1000. punkt w NHL. Ostatni występ w zawodowym hokeju zanotował 16 marca 1998, w którym zderzył się z kolegą z zespołu, Mikiem Keane’em. Efektem tego zderzenia było kolejne, szóste w karierze LaFontaine’a wstrząśnienie mózgu. Decyzję o zakończeniu kariery ogłosił w sierpniu 1998.

Reprezentacja

LaFontaine zadebiutował w reprezentacji Stanów Zjednoczonych podczas turnieju olimpijskiego w Sarajewie, jeszcze przed przejściem na zawodowstwo (profesjonalni hokeiści nie mogli brać udziału w turnieju hokeja na lodzie aż do igrzysk w 1988 w Calgary). Amerykanie zajęli na turnieju 7. miejsce.

W pierwszym spotkaniu Canada Cup w 1987 przeciwko Finlandii LaFontaine zdobył dwie bramki, prowadząc swój zespół do wygranej 4:1. W drugim spotkaniu Amerykanie zwyciężyli Szwedów, jednak kolejne 3 spotkania – z Kanadą, Związkiem Radzieckim i Czechosłowacją – zakończyły się porażkami i Stany Zjednoczone odpadły z turnieju.

Na mistrzostwach świata w 1989 LaFontaine wystąpił we wszystkich spotkaniach, w tym siedmiu w pierwszej rundzie oraz trzech w walce o utrzymanie w grupie mistrzowskiej. Amerykanie zajęli 6. miejsce, utrzymując się w grupie mistrzowskiej na kolejny turniej.

W turnieju Canada Cup w 1991 Amerykanie z Patem LaFontaine w składzie dotarli do finału, który przegrali w dwóch meczach z Kanadyjczykami. W 1996 Amerykanie wygrali inauguracyjną edycję Pucharu Świata, rewanżując się Kanadyjczykom za porażkę z 1991. Zdaniem LaFontaine'a ta wygrana była osiągnięciem porównywalnym do cudu na lodzie z 1980.

Ostatnimi rozgrywkami LaFontaine w międzynarodowym hokeju był turniej hokeja na igrzyskach olimpijskich w 1998 w Nagano. Bardziej niż z postawy na lodzie – Amerykanie odpadli już w ćwierćfinale po porażce z Czechami 1:4 – hokeiści ze Stanów Zjednoczonych zostali zapamiętani ze zniszczeń, jakie po sobie zostawili w wiosce olimpijskiej.

Nagrody i wyróżnienia

Statystyki

Sezon zasadniczy i play-off

    Sezon zasadniczy   Play-off
Sezon Drużyna Liga M G A Pkt Min M G A Pkt Min
1981–82 Detroit Compuware MNHL 79 175 149 324 — — — — — —
1982–83 Verdun Juniors QMJHL 70 104 130 234 10 15 11 24 35 4
1982–83 Verdun Juniors M-Cup — — — — — 4 3 2 5 2
1983–84 Team USA Nat-Tm 58 56 55 111 22 — — — — —
1983–84 New York Islanders NHL 15 13 6 19 6 16 3 6 9 8
1984–85 New York Islanders NHL 67 19 35 54 32 9 1 2 3 4
1985–86 New York Islanders NHL 65 30 23 53 43 3 1 0 1 0
1986–87 New York Islanders NHL 80 38 32 70 70 14 5 7 12 10
1987–88 New York Islanders NHL 75 47 45 92 52 6 4 5 9 8
1988–89 New York Islanders NHL 79 45 43 88 26 — — — — —
1989–90 New York Islanders NHL 74 54 51 105 38 2 0 1 1 0
1990–91 New York Islanders NHL 75 41 44 85 42 — — — — —
1991–92 Buffalo Sabres NHL 57 46 47 93 98 7 8 3 11 4
1992–93 Buffalo Sabres NHL 84 53 95 148 63 7 2 10 12 0
1993–94 Buffalo Sabres NHL 16 5 13 18 2 — — — — —
1994–95 Buffalo Sabres NHL 22 12 15 27 4 5 2 2 4 2
1995–96 Buffalo Sabres NHL 76 40 51 91 36 — — — — —
1996–97 Buffalo Sabres NHL 13 2 6 8 4 — — — — —
1997–98 New York Rangers NHL 67 23 39 62 36 — — — — —
NHL razem 865 468 545 1013 552 69 26 36 62 36

Międzynarodowe

Rok Drużyna Turniej   M G A Pkt Min
1984 Stany Zjednoczone IO 6 5 3 8 0
1987 Stany Zjednoczone CC 5 3 0 3 0
1989 Stany Zjednoczone MŚ 10 5 3 8 8
1991 Stany Zjednoczone CC 6 3 1 4 2
1996 Stany Zjednoczone PŚ 5 2 2 4 2
1998 Stany Zjednoczone IO 4 1 1 2 0
Seniorskie razem 36 19 10 29 12

Przypisy

  1. ↑ Sabres retire Hall of Famer LaFontaine's No. 16. ESPN, 2006-03-06. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  2. ↑ Michael Katz: SCOUTING; Islanders Settle For No.3 in Draft. The New York Times, 1983-04-06. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  3. ↑ Kevin Dupont: ISLANDERS CHOOSE CENTER. The New York Times, 1983-06-09. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  4. 1 2 Robert McG. Thomas Jr.: Top Islander Choice Joins Olympic Club. The New York Times, 1983-08-05. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  5. 1 2 Kevin Dupont: OLYMPIANS MAKING THEIR N.H.L. DEBUTS. The New York Times, 1984-02-21. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  6. ↑ Kevin Dupont: OLYMPIANS JOIN ISLANDERS. The New York Times, 1984-02-28. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  7. ↑ Kevin Dupont: Islanders Beat Jets On Late Score, 4–3. The New York Times, 1984-03-01. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  8. ↑ LAFONTAINE STARS AS ISLANDERS WIN. The New York Times, 1984-03-04. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  9. ↑ Kevin Dupont: ISLANDERS DEFEAT FLYERS. The New York Times, 1984-03-07. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  10. ↑ Kevin Dupont: FLATLEY AND LAFONTAINE PRAISED IN DEBUT. The New York Times, 1984-04-05. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  11. ↑ Kevin Dupont: OILERS WIN, 5–21, TO END ISLANDERS' CUP REIGN. The New York Times, 1984-05-20. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  12. ↑ Kevin van Steendelaar: May 19th, 1984: Islanders' Dynasty Ends and the Oilers' Begins. Bleacher Report, 2009-05-20. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  13. ↑ New York Islanders – Edmonton Oilers – May 19th, 1984. NHL.com. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  14. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Pat Lafontaine Stats and News. NHL.com. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  15. ↑ Kevin Dupont: ISLANDERS IN EARLY DEMISE. The New York Times, 1985-04-29. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  16. ↑ Robin Finn: RANGERS TAKE 2–1 SERIES LEAD; ISLANDERS ELIMINATED; CAPITALS WIN, 3–1, FOR SWEEP. The New York Times, 1986-04-13. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  17. ↑ Robin Finn: FLYERS NEUTRALIZE RANGERS; ISLANDERS ON THE BRINK; CAPITALS 5, ISLANDERS 2. The New York Times, 1986-04-11. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  18. ↑ Robin Finn: N.H.L. PLAYOFFS; LAFONTAINE: RISING STAR. The New York Times, 1987-04-08. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  19. ↑ Jon Lane: Pat LaFontaine, others recall 'Easter Epic'. NHL.com, 2017-04-18. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  20. ↑ Robin Finn: THE SEVENTH, THE EIGHT AND THE DECIDING GAME. The New York Times, 1987-04-20. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  21. ↑ Robin Finn: N.H.L. PLAYOFFS; ISLANDERS ARE LEVELED BY FLYERS, 5–1. The New York Times, 1987-05-03. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  22. ↑ Robin Finn: Islanders Fall to Bruins. The New York Times, 1987-04-04. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  23. ↑ Robin Finn: Islanders Win In Overtime, 4–3. The New York Times, 1987-04-07. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  24. ↑ Alex Yannis: Meadowlands Magic: Devils Eliminate Islanders. The New York Times, 1987-04-15. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  25. ↑ 1988–1989 NHL Hockey Standings. NHL.com. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  26. ↑ Joe Lapointe: A Hard Hit, a Frightening Result. The New York Times, 1990-04-06. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  27. ↑ Joe Lapointe: HOCKEY; Bitterness Lingers Over Treatment of LaFontaine. The New York Times, 1990-04-07. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  28. ↑ Joe Lapointe: No Quick Recovery For LaFontaine. The New York Times, 1990-04-09. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  29. ↑ Joe Sexton: Hard-Hitting Rangers Reach Patrick Final. The New York Times, 1990-04-14. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  30. ↑ LaFontaine dealt to Sabres, Sutter to Blackhawks. The Baltimore Sun, 1991-10-26. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  31. ↑ Thomas Rogers: HOCKEY; LaFontaine to Islanders: No New Owner, No Pact. The New York Times, 1991-08-01. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  32. ↑ Robin Finn: HOCKEY; Islanders Start Over by Trading LaFontaine and Sutter. The New York Times, 1991-10-26. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  33. ↑ SPORTS PEOPLE: HOCKEY; LaFontaine Will Be Out For Up to Eight Weeks. The New York Times, 1991-11-19. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  34. ↑ SPORTS PEOPLE: HOCKEY; LaFontaine 'Excited' About Returning to Ice. The New York Times, 1991-12-20. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  35. ↑ Alex Yannis: HOCKEY; LaFontaine Is Back, and So Are Sabres. The New York Times, 1991-12-29. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  36. ↑ Joe Lapointe: LaFontaine's Revenge: Sabres Thrash Islanders. The New York Times, 1992-01-04. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  37. ↑ 1992 NHL Stanley Cup Adams Division Semi-Finals – Boston Bruins defeat Buffalo Sabres 4–3. hockey-reference.com. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  38. ↑ Mike Morreale: IN '92-93, LaFONTAINE'S LINE WAS SOMETHING SPECIAL. NHL.com, 2012-11-19. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  39. ↑ Most Points in One Season by NHL Players. quanthockey.com. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  40. ↑ Bob DiCesare: Sabres sweep with 6–5 OT win: May's goal ends playoff drought as Bruins ousted. The Buffalo News, 1993-04-25. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  41. ↑ 1993 NHL Stanley Cup Adams Division Finals – Montreal Canadiens defeat Buffalo Sabres 4–0. hockey-reference.com. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  42. ↑ Mike Kiley: Lafontaine Injury Jeopardizes Sabres. The Chicago Tribune, 1993-11-21. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  43. ↑ SPORTS PEOPLE: HOCKEY; Sabres' LaFontaine Out With Knee Injury. The New York Times, 1993-11-19. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  44. ↑ Jason Diamos: HOCKEY; Many Happy Returns for LaFontaine. The New York Times, 1995-03-17. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  45. ↑ 1995–1996 NHL Hockey Standings. NHL.com. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  46. ↑ Leigh Montville: CAN'T QUIT NOW FIVE CONCUSSIONS, A BRUISE ON HIS BRAIN AND A BOUT WITH DEPRESSION COULDN'T CHANGE HOW THE RANGERS' PAT LAFONTAINE FEELS ABOUT HOCKEY: HE LOVES IT. Sports Illustrated. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  47. ↑ Joe Lapointe: HOCKEY; Rangers Finally Make Deal for LaFontaine. The New York Times, 1997-09-30. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  48. ↑ Joe Lapointe: HOCKEY; As Rangers Falter, LaFontaine Surges Toward a Trophy. The New York Times, 1998-01-24. [dostęp 2018-09-06]. (ang.).
  49. ↑ Joe Lapointe: HOCKEY; Rangers, Clinging to Life, Survive Injuries and Rally. The New York Times, 1998-03-17. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  50. ↑ Robin Finn: HOCKEY; LaFontaine Leaves the Game Reluctantly. The New York Times, 1998-08-12. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  51. ↑ Thomas Netter: Winter, Summer Olympics Switch To 2-year Rotation. The Chicago Tribune, 1986-10-15. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  52. ↑ Canada Cup : LaFontaine Leads USA Past Finland. Los Angeles Times, 1987-08-29. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  53. ↑ U.S. Wins, Leads in Canada Cup. Los Angeles Times, 1987-09-01. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  54. ↑ Canada Cup Hockey : Lemieux's 3 Goals Stop Team USA, 3-2. Los Angeles Times, 1987-09-01. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  55. ↑ Canada Cup Hockey Roundup : Soviet Skaters Are Too Fast for Team USA, 5-1. Los Angeles Times, 1987-09-05. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  56. ↑ U.S. Is Eliminated From Canada Cup by Czechs; Canada Ties Soviets, 3-3. Los Angeles Times, 1987-09-07. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  57. ↑ 1989 Stockholm Men's Hockey Team Roster. Hockey Hall of Fame. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  58. ↑ 1988-1989 Skater Stats. eliteprospects.com. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  59. ↑ Men's World Hockey Championships 1989 Stockholm Summary. Hockey Hall of Fame. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  60. ↑ Joe Lapointe: HOCKEY; U.S. Team Wins Spot In Canada Cup Finals. The New York Times, 1991-09-12. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  61. ↑ Joe Lapointe: Canada Takes Its Cup by Sweeping U.S.. The New York Times, 1991-09-17. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  62. ↑ John Kreiser: U.S. ended Canada's dominance at '96 World Cup. NHL.com, 2015-09-09. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  63. ↑ Jessi Pierce: LaFontaine on ’96 World Cup: “We Broke a Barrier”. USA Hockey Foundation, 2015-03-31. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  64. ↑ 1998 Nagano Olympic Winter Games Men's Tournament. Team USA Hockey. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  65. ↑ Joe Lapointe: ON HOCKEY; An Olympian Effort by LaFontaine. The New York Times, 1997-10-05. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  66. ↑ Joe Lapointe: THE XVIII WINTER GAMES: ICE HOCKEY; From Dazed, To Ousted, To Dejected. The New York Times, 1998-02-19. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  67. ↑ Joe Lapointe: THE XVIII WINTER GAMES: ICE HOCKEY; U.S. Players Vandalize Living Suites At Village. The New York Times, 1998-02-20. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).
  68. ↑ Rick Westhead: HOCKEY; Hall of Fame Welcomes LaFontaine and Fuhr. The New York Times, 2003-11-04. [dostęp 2018-09-02]. (ang.).
  69. 1 2 Pat LaFontaine Stats. hockey-reference.com. [dostęp 2018-09-03]. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.