Pasmo Solniskpasmo górskie położone pomiędzy doliną Lachówki a doliną Stryszawki. Jest częścią Pasma Jałowieckiego. Pasma te w regionalizacji fizycznogeograficznej Polski według Jerzego Kondrackiego zaliczane są do Beskidu Makowskiego, w nowszej regionalizacji z 2018 roku do Beskidu Żywiecko-Orawskiego, w najszerszym ujęciu do Beskidu Żywieckiego.

Nazwa pasma pochodzi od drugiego pod względem wysokości szczytu – Solnisk (849 m). Pasmo ciągnie się od doliny górnej Koszarawy, przepływającej przez miejscowość Koszarawa, w północno-wschodnim kierunku do ujścia Lachówki do Stryszawki. W tym kierunku wyróżnia się w nim następujące wzniesienia: Czarną Górę (lub Cichą Górę, najwyższy szczyt pasma – 858 m), Kobylą Głowę (841 m), Opuśniaka (819 m), Solniska (849 m), Jaworzynę (lub Dzikasową Górę, 825 m), Wojewodową Górę (656 m) i Czepelówkę (610 m). Doliny Lachówki i Stryszawki z trzech stron otaczają Pasmo Solnisk, tworząc naturalne granice oddzielające go od sąsiednich pasm. Na swoim południowym końcu Pasmo Solnisk łączy się przez przełęcz Cichą (775 m) z Pasmem Jałowieckim.

Pasmo Solnisk jest w większości porośnięte lasem, jednak w wyniku kilkuwiekowego osadnictwa lasy w dolnej części stoków zostały wycięte i przeznaczone na pola uprawne Stryszawy, Lachowic i Koszarawy. W niektórych miejscach pola i osady ludzkie dochodzą na sam grzbiet pasma. Wiele jest również polan, w ostatnich czasach już nieużytkowanych i stopniowo zarastających lasem.

Szlaki turystyczne

Lachowice – Wsiórz – Opuśniok – przełęcz Cicha – Jałowiec
przełęcz Hucisko – SST Pod Solniskiem – Wsiórz – Siwcówka
(szlak chatkowy): Koszarawa-Cicha Siurówka (PKS) – przełęcz Cicha – SST Pod SolniskiemStryszawa Górna Roztoki (PKS)

Przypisy

  1. Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 318, 327–328, ISBN 83-01-12479-2.
  2. J. Balon, M. Jodłowski, P. Krąż, Beskidy Zachodnie (513.4–5)', [w:] A. Richling i inni red., Regionalna geografia fizyczna Polski, Poznań data=2021, s. 481–496.
  3. 1 2 Stanisław Figiel, Piotr Krzywda, Beskid Żywiecki: przewodnik, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006, s. 11, 81–97, ISBN 83-89188-59-7.
  4. 1 2 Beskid Śląski i Żywiecki. Mapa 1:50 000, Kraków: Compass, 2011, s. 2, ISBN 978-83-7605-084-3.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.