HMS „Victoria” | |
| Kraj budowy | |
|---|---|
| Użytkownicy | |
| Wejście do służby |
1890-1891 |
| Wycofanie |
1893-1907 |
| Planowane okręty |
2 |
| Zbudowane okręty |
2 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
standardowa: 10 470 dt |
| Długość |
110,64 m |
| Szerokość |
21,34 m |
| Zanurzenie |
8,15 m |
| Napęd |
8 kotłów parowych, 2 maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy 8000 ihp, 2 śruby |
| Prędkość |
16,75 węzła |
| Załoga |
550 |
| Uzbrojenie |
2 działa kal. 413 mm (2 × I) |
| Opancerzenie |
burty do 457 mm, grodzie 406 mm, wieże artyleryjskie 432 mm, pomost bojowy 356 mm |
Pancerniki typu Victoria – seria dwóch brytyjskich pancerników wieżowych, zbudowanych pod koniec lat 80. XIX wieku.
W skład serii wchodziły dwa okręty: „Victoria” i „Sans Pareil”.
Opis konstrukcji
Miały być ulepszoną wersją pancernika „Conqueror”.
Głównym konstruktorem okrętów był Nathaniel Barnaby. Była to jego ostatnia konstrukcja okrętów wojennych, uznawana za najbardziej udaną.
Były to ostatnie pancerniki brytyjskie z pojedynczą wieżą artylerii głównej. Dla tego typu zostały specjalnie zaprojektowane działa kalibru 413 mm, które zostały umieszczone w wieży dziobowej. Na rufie znajdowała się wieża z pojedynczym działem kal. 254 mm. Artyleria średnia kalibru 152 mm (12 dział) była umieszczona w kazamatach (po 6 na każdej burcie). Pancerniki były także wyposażone w cztery wyrzutnie torpedowe kal. 356 mm, po jednej na dziobie, rufie i każdej burcie.
Pancerniki miały niską wolna burtę (ok. 3 metrów), co wynikało z ich przeznaczenia głównie do służby na Morzu Śródziemnym. Pomimo tego zachowywały się stabilnie na morzu, lecz fale dziobowe zalewały pokład dziobowy, co utrudniało prowadzenie ognia z wieży artylerii głównej.
Były to pierwsze brytyjskie pancerniki wyposażone w dwie pionowe czterocylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania typu compound, produkcji firmy Humphreys, napędzające dwie czterołopatowe śruby okrętowe. Kominy były ustawione obok siebie.
Służba w skrócie
Więcej w artykułach o poszczególnych okrętach
„Victoria” weszła do służby w 1890, a „Sans Pareil” w 1891. Oba początkowo służyły we Flocie Śródziemnomorskiej. „Victoria” zatonęła wskutek kolizji z pancernikiem „Camperdown” podczas manewrów w pobliżu Trypolisu 22 czerwca 1893.
„Sans Pareil” od 1895 do 1901 (z przerwą na remont w 1899–1900) stacjonował jako okręt strażniczy w Sheerness. Potem był w rezerwie. Został złomowany w 1907.
Przypisy
- ↑ Parkes 1970 ↓, s. 330.
- 1 2 Parkes 1970 ↓, s. 336.
- 1 2 Chesneau, Koleśnik i Campbell 1979 ↓, s. 30.
- ↑ Parkes 1970 ↓, s. 337–339.
Bibliografia
- Ray A. Burt: British Battleships 1889-1904. Barnsley: Seaforth Publishing, 2013, s. 42–47. ISBN 978-1-84832-173-1. (ang.).
- Roger Chesneau, Eugène M. Koleśnik, N.J.M. Campbell: Conway’s All the World’s Fighting Ships: 1860-1905. Londyn: Conway Maritime Press, 1979, s. 30–31. ISBN 0-85177-133-5. (ang.).
- Oscar Parkes: British Battleships, „Warrior” 1860 to „Vanguard” 1950: a History of Design, Construction and Armament. Londyn: Seeley Services & Co., 1970, s. 330–339. ISBN 978-0-85422-002-1. (ang.).