Pak węglowy – bezpostaciowa masa (w rzeczywistości ciecz o bardzo dużej lepkości) stanowiąca pozostałość po destylacji smoły pogazowej (50–60% wyjściowej masy). Ma czarną barwę, szklisty połysk na przełamie, daje czarną rysę na papierze. Jego gęstość wynosi ok. 1,3 g/cm³. Jest mieszaniną wielu związków, głównie wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (również alkiloaromatycznych i fenoli).

Rodzaje

Podstawą klasyfikacji jest temperatura mięknienia:

  • pak miękki – poniżej 65 °C
  • pak normalny – 65–75 °C
  • pak twardy – powyżej 75 °C
  • pak specjalny – >150 °C (o przełamie muszlowym)

Destylacja smoły pogazowej daje 50-60% paku.

Zastosowanie

Stosowany jest m.in. do produkcji brykietów węglowych, wyrobu smół preparowanych i (poprzez odgazowanie w ok. 1100 °C) koksu pakowego.

Frakcja mięknąca w ok. 100 °C stosowana jest do wiązania koksu naftowego przy produkcji grafitu reaktorowego (pak wiążący).

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 R Edgeworth, B J Dalton, T Parnell. The pitch drop experiment. „Eur. J. Phys”. 5 (4), s. 198–200, 1984. DOI: 10.1088/0143-0807/5/4/003.
  2. 1 2 3 Encyklopedia techniki CHEMIA. Warszawa: WNT, 1965.
  3. ↑ Ryszard Szepke: 1000 słów o atomie i technice jądrowej. MON, 1982.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.