PGL Major Stockholm 2021 – szesnasty sponsorowany przez Valve Corporation major w Counter-Strike: Global Offensive, który rozegrany został w Sztokholmie na Avicii Arena w dniach 26 października – 7 listopada w 2021 roku. Był to trzeci turniej rozgrywany w Szwecji po DreamHack Winter 2013 i DreamHack Winter 2014 oraz drugi organizowany przez rumuńską organizację PGL (PGL Kraków 2017). Pula nagród turnieju wynosiła 2 miliony dolarów, co stanowiło wzrost o 1 milion dolarów w porównaniu z poprzednim Majorem, ze względu na brak rozgrywania turniejów tej rangi w poprzednim roku z powodu pandemii COVID-19.

W finale zagrała drużyna Natus Vincere, która pokonała w półfinale 2:0 Gambit Esports oraz G2 Esports, które zwyciężyło wynikiem 2:1 z ekipą Heroic. Finał wygrało Na'Vi pokonując europejską formację 2:0 i tym samym stało się pierwszą drużyną, która wygrała majora, nie tracąc żadnej mapy na turnieju (16:11 z Heroic, 16:4 z Virtus.pro, 2:0 z NIP, 2:0 z Vitality, 2:0 z Gambit oraz 2:0 z G2 Esports). Zawodnikiem, który zgarnął MVP turnieju został Ołeksandr "s1mple" Kostylew. Finałowe starcie przyciągnęło przed ekrany monitorów ponad 2,7 mln widzów (nie licząc chińskich platform streamingowych).

Drużyny

W turnieju brało udział 24 drużyny, z czego 8 miało status Legendy, kolejne 8 Powracających pretendentów, a ostatnie 8 Nowych pretendentów. 2 kwietnia 2020 r. Valve zmieniło poprzedni system kwalifikacji, który obejmował bezpośrednie kwalifikacje zwane minor, na coroczny cykl turniejowy nazywany Regional Major Ranking (RMR), w którym drużyny musiały zdobywać punkty do klasyfikacji. System został zmieniony już przed planowanym majorem ESL One Rio 2020, aby po ponad rocznej przerwie zapewnić w turnieju udział najlepszym zespołom w danym czasie. Na początku stycznia 2021 r. Valve skontaktowało się z organizatorami w sprawie propozycji trzech turniejów RMR w każdym regionie – Azji, WNP, Europie, Ameryce Północnej, Ameryce Południowej i Oceanii. W tym czasie zresetowano tabele i wszystkie punkty zdobyte przez drużyny, a w ramach rekompensaty zespoły, które zakwalifikowały się jako Legendy do Rio 2020, otrzymały 600 punktów, Challengers 300, a Contenders 100. Zgodnie z zasadami określonymi przez Valve, drużyny mogły wymienić maksymalnie dwóch członków ze swoich składów. Zespoły wówczas traciły 20% swoich punktów za zmianę jednego zawodnika. Jeśli trzech lub więcej graczy zostało usuniętych z drużyny, punkty były resetowane. Wymagane były co najmniej dwa turnieje RMR w każdym regionie, przy czym możliwe było zorganizowanie ich nawet trzech. Jedynymi regionami, w których odbyły się trzy wydarzenia RMR, były WNP i Ameryka Południowa.

Format rozgrywek

Rozgrywki podzielone były na trzy fazy: Fazę Pretendentów, Fazę Legend oraz Fazę Mistrzów. W dwóch pierwszych fazach obowiązywał system szwajcarski, a wszystkie mecze z wyjątkiem decydujących rozgrywano w trybie BO1. Mecze decydujące o awansie lub eliminacji rozgrywano w trybie BO3. W fazie pucharowej, czyli Fazie Mistrzów uczestniczyło 8 drużyn, a mecze rozgrywane były w systemie pojedynczej eliminacji w trybie BO3.

Faza The New Challengers

Fazę Nowych Pretendentów rozgrywano w systemie szwajcarskim. Trzy zwycięstwa decydowały o awansie do kolejnej fazy, natomiast trzy porażki eliminowały drużynę z turnieju. Przed pierwszym etapem zespoły były rozstawione na podstawie wyników osiągniętych podczas RMR. Brano również pod uwagę siłę regionu z jakiego pochodziła drużyna. W etapach 3-5 stosowano system Buchholza do zestawienia kolejnych par meczowych.

Faza The New Legends

Faza Legend nie różniła się praktycznie niczym oprócz rozstawionych drużyn. Wyższe rozstawienia miały drużyny, które w RMR zdobyły najwięcej punktów. Niższe miejsca rozstawienia zdobyły drużyny, które awansowały z Fazy pretendentów.

Faza The New Champions

Drużyny z bilansem 3-0 ulokowano po dwóch stronach drabinki, tak aby mogły się spotkać ze sobą dopiero w finale, a swoje mecze w ćwierćfinale rozgrywały przeciwko ekipom z bilansem 3-2. Pozostałe zespoły utworzyły dwie kolejne pary.

Ranking końcowy

Przypisy