Otton Samójłowicz-Salamonowicz
podpułkownik lekarz
Data i miejsce urodzenia

23 marca 1885
Osseta Kijowska

Data i miejsce śmierci

1940
Charków, USRR, ZSRR

Przebieg służby
Lata służby

do 1934, 1939-1940

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

OPL Brześć

Stanowiska

komendant OPL

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Otton Samójłowicz-Salamonowicz (ur. 23 marca 1885 w Ossecie Kijowskiej, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik lekarz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 23 marca 1885 roku w Ossecie Kijowskiej, w rodzinie Mamerta i Franciszki z Rzepeckich. W 1910 roku uzyskał dyplom lekarza. W czasie I wojny światowej służył w I Korpusie Polskim w Rosji, a następnie w 4 Dywizji Strzelców Polskich i Armii Polskiej we Francji. 21 maja 1919 został mianowany kapitanem lekarzem od dnia 1 marca 1919.

Z dniem 1 stycznia 1920 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej Armii gen. Hallera, z tymczasowym zatwierdzeniem stopnia kapitana lekarza, zaliczony do Rezerwy armii i powołany do służby czynnej aż do demobilizacji. W 1920 roku wziął udział w wojnie z bolszewikami. Był ranny. 6 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w korpusie lekarskim, w grupie oficerów byłej Armii gen. Hallera. Pełnił wówczas służbę na stanowisku szefa sanitarnego 12 Dywizji Piechoty. 1 czerwca 1921 roku nadal pełnił służbę w dowództwie 12 Dywizji Piechoty na stanowisku szefa sanitarnego, a jego oddziałem macierzystym była kompania zapasowa sanitarna nr III.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 74. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy, a jego oddziałem macierzystym była nadal kompania zapasowa sanitarna nr III. Z dniem 31 grudnia 1922 roku, na własną prośbę, został przeniesiony do rezerwy. W latach 1923–1924 pozostawał na ewidencji 2 batalionu sanitarnego w Lublinie.

15 maja 1930 roku został powołany do służby czynnej i przemianowany na oficera zawodowego w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. W czerwcu tego roku został przeniesiony z Komendy Placu Kraków do 3 batalionu sanitarnego w Grodnie na stanowisko dowódcy. W październiku 1931 roku został przeniesiony do 3 Szpitala Okręgowego w Grodnie na stanowisko pomocnika komendanta szpitala. W grudniu 1932 roku został przeniesiony do 9 Szpitala Okręgowego z równoczesnym przydziałem do Szefostwa Sanitarnego Okręgu Korpusu Nr IX. Z dniem 30 czerwca 1934 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

Po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej został zatrudniony w charakterze lekarza, w Podlaskiej Wytwórni Samolotów w Białej Podlaskiej.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku pełnił funkcję komendanta Obrony Przeciwlotniczej Brześcia. Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku został awansowany pośmiertnie na stopień generała brygady. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ W Rocznikach oficerskich 1923 i 1924 figurował, jako Otto Salomonowicz-Samojłowicz.
  2. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 471.
  3. ↑ Kolekcja ↓, s. 160–162.
  4. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 17 stycznia 1920 roku, s. 6.
  5. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 31 z 18 sierpnia 1920 roku, s. 751.
  6. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 440, 858.
  7. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 311, tu podano, że urodził się 23 marca 1882 roku.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 58 z 23 grudnia 1922 roku, s. 964.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1136, 1213.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1028, 1095.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 196.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 213.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 339.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 322, 870.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 427.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 146.
  17. ↑ M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  18. ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2024-01-09].
  19. ↑ M.P. z 1933 r. nr 171, poz. 208.
  20. ↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 96.
  21. ↑ Kolekcja ↓, s. 175–180.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.