Otakar Hostinský (ur. 2 stycznia 1847 w Martiněves, zm. 19 stycznia 1910 w Pradze) – czeski muzykolog, estetyk i kompozytor.

Życiorys

W latach 1865–1866 studiował prawo na Uniwersytecie Praskim, następnie odbył studia w zakresie filozofii i estetyki w Pradze i Monachium. W 1868 roku uzyskał tytuł doktora. W 1871 roku uczył się kompozycji u Bedřicha Smetany, w dużej mierze pozostał jednak w tej dziedzinie autodydaktą. W 1877 roku habilitował się na Uniwersytecie Praskim i został wykładowcą estetyki na tej uczelni, w 1883 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1892 roku profesora zwyczajnego. Pisał krytyki muzyczne do licznych czasopism, redagował także „Almanach Českého Studentsva”, „Véstnik Kritický a Bibliografický” i almanach „Maj”. Od 1882 do 1886 roku był wykładowcą historii muzyki w Konserwatorium Praskim. Był członkiem Królewskiego Czeskiego Towarzystwa Naukowego oraz Czeskiej Akademii Sztuki i Nauki (Česká akademie věd a umění).

Był twórcą czeskiej szkoły muzykologicznej. W swoich rozważaniach nad estetyką wyszedł od zasady formalizmu Johanna Friedricha Herbarta, w przeciwieństwie do niego formę traktował jednak jako konkretną rzecz, a nie właściwość abstrakcyjną. Podkreślał wartość doświadczenia i eksperymentu, zwracał uwagę na konieczność uwzględnienia aspektów socjologicznych i politycznych w badaniach nad muzyką i sztuką. Był zwolennikiem stworzenia stylu narodowego w muzyce czeskiej, propagował też wagnerowską ideę dramatu muzycznego.

Napisał libretta do oper Nevěsta messinská Zdenka Fibicha i Popelka Josefa Rozkošnego. Pisał pieśni i utwory na fortepian, w rękopisach pozostały szkice do oper Elektra i Konrad Wallenrod oraz melodramatu Pohlednice.

Wybrane prace

(na podstawie materiałów źródłowych)

Przypisy