Ostryt, Osthryth, Ostryð, Osthryd (żyła w VII wieku) – anglosaska księżniczka z Nortumbrii, późniejsza królowa Mercji, czczona jako święta kościoła katolickiego.

Ostryt była córką potężnego bretwalda Oswiu i jego trzeciej żony Enfledy, kentyjskiej księżniczki.

Brak bezpośrednich przesłanek w tej kwestii, jednak zdaniem brytyjskiego XVI-wiecznego antykwariusza i historyka, autora "Leland's Collectanea in six volumes", Johna Lelanda, istnieją przesłanki, by przypuszczać, iż jej pierwszym mężem był Eanhere, król Hwicce. Para miała według niego trzech synów: Osrica, Oswalda i Oshere. Teoria ta wyjaśnia, dlaczego w źródłach synowie Ostryt nazywani są "nepotes" Etelreda. Kiedy Etelred uzyskał zwierzchność nad Hwicce, zaopiekował się synami Ostryt i rządził w ich imieniu.

Źródła historyczne są natomiast zgodne co do kolejnego męża Ostryt - został nim król Etelred z Mercji. Od samego początku nie było warunków na szczęśliwy związek tej pary. Wynikało to z ich złożonych koligacji rodzinnych i licznych konfliktów w rodzinie:

• siostra Ostryt, Ealflaeda, podejrzewana była o spisek, w wyniku którego miał zginąć jej mąż a jednocześnie brat Etelreda, Peada;
• ojciec Ostryt, Oswiu, był głównym wrogiem Mercji; w bitwie z nim pod Winwaed zginął ojciec Etelreda, Penda;
• brat Ostryt, Egfryt, kontynuował agresywną politykę ojca i zagarnął podległe Mercji królestwo Lindsey;
• w bitwie nad rzeką Trent, między Egfrytem a Etelredem, zginął brat Ostryt, Elfwine.

Faktem jest jednak, że para doczekała się co najmniej jednego potomka, Ceolreda. Część historyków przypuszcza, że ich synem był również Ceolwald.

Wśród zachowanych źródeł znajdują się również dowody dotacji Ostryt i Etelreda dla opactwa Bardney w Lindsey, tego samego, do którego wstąpił później Etelred. W klasztorze tym Ostryt umieściła doczesne szczątki swego wuja, św. Oswalda. W późniejszym okresie w miejscu tym rozwinął się również kult świętości Etelreda i Ostryt.

Ostryt została zamordowana w 697 roku przez nieznanego mercyjskiego szlachcica. Przyczyną zabójstwa mogła być chęć rewanżu za zabójstwo Peady lub stanowiło ono reminiscencję aktualnych napięć między Nortumbrią i Mercją. Możliwe również, że Ostryt była podejrzewana o pomoc synowi w jego staraniach o oderwanie Hwicce od Mercji.

Przypisy

Bibliografia

• Prosopography of Anglo-Saxon England: Osthryth
• Beda Czcigodny Historia ecclesiastica gentis Anglorum dostępna w bibliotece cyfrowej
• Barbara Yorke: Królowie i królestwa Anglii w czasach Anglosasów. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-16169-9.brak strony w książce
• John Leland: Leland's Collectanea in six volumes. Impensis Gul. & Jo. Richardson, 1770.brak strony w książce