Osiedle Pomet

Osiedle Pomet IV widok od strony ul. Warszawskiej (od południa)
Państwo

 Polska

Miasto

Poznań

Dzielnica

Osiedle Antoninek-Zieliniec-Kobylepole
Osiedle Główna
Osiedle Warszawskie-Pomet-Maltańskie

Położenie na mapie Poznania
Położenie na mapie Polski
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
52°24′38,1″N 16°58′38,2″E/52,410583 16,977278

Osiedle Pometosiedle mieszkaniowe w Poznaniu, zlokalizowane na osiedlu Warszawskim, Komandorii, Nadolniku i Darzyborze. Budynki osiedla umieszczone są w widłach ulic Warszawskiej i Krańcowej, obok Zakładów Pomet, a także na ulicach: Konarskiego, Nadolniku i Darzyborskiej.

Architektura

Osiedle Pomet składa się z czterech części: Osiedle Pomet I, Osiedle Pomet II i Osiedle Pomet III oraz Osiedle Pomet IV.

Osiedle Pomet I - jeden pięciokondygnacyjny budynek mieszkalny na ulicy Darzyborskiej 1-7 na Darzyborze;

Osiedle Pomet II - jeden blok mieszkalny przy ulicy Nadolnik 2-3 na Głównej;

Osiedle Pomet III - jeden czterokondygnacyjny budynek mieszkalny na ulicy Konarskiego 28-34 na Komandorii;

Osiedle Pomet IV - trzy pięciokondygnacyjne bloki mieszkalne (ulica Warszawska 75-79, 81-85, 87-91), gmach użyteczności publicznej (ulica Warszawska 93-95), a również cztery jedenastokondygnacyjne wysokościowce (ulica Krańcowa 48, 50, 52, 54) i budynek administracyjny (ul. Krańcowa 50), plac sportowy na osiedlu Warszawskim.

Osiedle należy do Spółdzielni Osiedle Młodych, zarządzającej wielkim kompleksem zabudowy mieszkaniowej na Ratajach, Żegrzu i Chartowie.

Historia

W latach 60. XX w. doszło do połączenia kilku działających na terenie Poznania spółdzielni mieszkaniowych, m.in. Osiedla Młodych i Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej „Pomet”, związanej z tymi zakładami metalurgicznymi. Integracja ta miała charakter odgórny, partyjny. Przy ul. Krańcowej oddano już wtedy do użytku blok nr 54, natomiast nr 52 posiadał już gotowe fundamenty. Stopniowo, już pod zarządem Osiedla Młodych, oddawano do użytku kolejne mieszkania i budynki. Z uwagi na wspólną pracę w zakładach Pomet mieszkańcy stanowili dość zintegrowaną społeczność. Zebrania porządkowe odbywały się na klatkach schodowych, podobnie, jak pokazywano to w serialu Alternatywy 4.

Do 1990 r. osiedle było częścią dzielnicy Nowe Miasto. Od 1993 r. osiedle Pomet współtworzyło jednostkę pomocniczą miasta „Osiedle Warszawskie”. W 2001 r. osiedle mieszkaniowe wraz z Komandorią wydzieliło się z jako nowa jednostka pomocnicza „Osiedle Komandoria-Pomet”. W 2011 r. w wyniku reformy jednostek połączono tę jednostkę w Osiedle Warszawskie-Pomet-Maltańskie.

Widok na osiedle Pomet IV zza Jeziora Maltańskiego w czasie budowy Term Maltańskich (2011)

Komunikacja

Dojazd zapewniają tramwaje MPK Poznań linii 6 i 8, do przystanku Termalna (dawniej Novotel i Termy) lub Krańcowa a także autobusy MPK Poznań linii 184 i ZGK Swarzędz linii 401, 405, 406, 407 do przystanku Termalna. W nocy komunikację zapewniają autobusy MPK Poznań linii 213 i 223 do przystanku Termalna.

Przypisy

  1. https://web.archive.org/web/20170922004858/http://zdm.poznan.pl/content/pliki/mapa_jed_obsz.jpg Mapa jednostek obszarowych Systemu Informacji Miejskiej Poznania
  2. Plan Osiedla – Spółdzielnia Mieszkaniowa Osiedle Młodych [online], osiedlemlodych.pl [dostęp 2017-12-03] (pol.).
  3. ira, Wspominamy początki - Osiedle Pomet, w: Gazeta Ratajska, PHU Rataje Sp. z o.o., Poznań, nr 5(157)/2008, s.9, ISSN 1234-849X
  4. Uchwała Nr XCII/540/93 Rady Miejskiej Poznania z dnia 23 listopada 1993 r. ws. powołania Osiedla Warszawskiego
  5. Uchwała Nr LI/619/III/2001 Rady Miasta Poznania z dnia 9 stycznia 2001 r. ws. podziału Osiedla Warszawskiego i zmiany jego granic oraz utworzenia w związku z podziałem odrębnej jednostki pomocniczej, Osiedla Komandoria-Pomet
  6. Uchwała Nr LXXV/1064/V/2010 Rady Miasta Poznania z dnia 9 lipca 2010 r. ws. połączenia Osiedla Warszawskiego, Osiedla Maltańskiego i Osiedla Komandoria-Pomet w jedno Osiedle o nazwie Warszawskie-Pomet-Maltańskie

Bibliografia

  • Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.