Oscillococcinum – preparat homeopatyczny produkowany przez francuski koncern Boiron, właściciela marki. Preparat reklamowany jest jako pomocny w zwalczaniu stanów grypowych i przeziębień, mimo braku dowodów potwierdzających jego skuteczność.

Preparat można nabyć w aptekach bez recepty. Producent jako wskazania do jego stosowania podaje zwalczanie stanów grypowych i przeziębień. Działanie lecznicze Oscillococcinum ma polegać na skróceniu czasu trwania infekcji oraz łagodzeniu jej objawów.

W jednym gramie preparatu znajduje się 0,85 g sacharozy (cukru spożywczego) oraz 0,15 g laktozy (cukru mlecznego). Substancja aktywna znajdująca się w sprzedawanym dziś preparacie ma stężenie 200C, odpowiadające 1 części substancji aktywnej na 10400 (jedynka i 400 zer) części rozpuszczalnika. W praktyce oznacza to, że w peletkach preparatu nie znajduje się ani jedna cząsteczka substancji aktywnej.

Oscilloccocinum jest dostępny w ponad 50 krajach na całym świecie. We Francji produkowany jest od ponad 65 lat. Chociaż istnieją badania wskazujące na niewielką skuteczność preparatu w łagodzeniu objawów grypy, to przeważające dane wskazują na skuteczność nie większą niż placebo.

Historia

Preparat Oscillococcinum został zaproponowany przez Josepha Roya (1891–1978), francuskiego lekarza wojskowego, który prowadził pracę badawczą podczas epidemii grypy (tzw. hiszpanki) w 1919 roku. Przebadał on różne substancje pochodzenia biologicznego m.in. narządy dzikiej kaczki berberyjskiej (łac. Anas barbariae), uważanej wówczas przez niektórych za nosiciela wirusów grypy. Autolizat z jej wątroby i serca okazał się w ocenie Roya źródłem substancji modulujących układ odpornościowy człowieka.

W rzeczywistości nie istnieje nawet gatunek ptaka "kaczka berberyjska", a łacińskie słowa anas barbaria (dopełniacz: anatis barbariae) znaczą jedynie "dzika kaczka". W Oscillococcinum znajduje się więc substancja czynna określona jako "wyciąg z wątroby i serca dzikiej kaczki".

Pierwsze wykorzystanie preparatów otrzymywanych z tego materiału biologicznego w próbach leczenia infekcji układu oddechowego, zwłaszcza stanów grypowych i przeziębień, miało miejsce za sprawą badań laryngologa-homeopaty, Paula Chavanona.

W kolejnych latach preparat zdobywał popularność głównie na terenie Francji. W 1984 roku Oscillococcinum został wprowadzony na rynek Stanów Zjednoczonych.

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 Homeopathy: An Introduction. [w:] NCCAM Publication No. D439 [on-line]. NCCAM, National Institutes of Health, 2009-07. [dostęp 2011-08-26]. (ang.).
  2. 1 2 R. Guo, MH. Pittler, E. Ernst. Complementary medicine for treating or preventing influenza or influenza-like illness.. „Am J Med”. 120 (11), s. 923-929.e3, Nov 2007. DOI: 10.1016/j.amjmed.2007.06.031. PMID: 17976414.
  3. 1 2 AJ. Vickers, C. Smith. Homoeopathic Oscillococcinum for preventing and treating influenza and influenza-like syndromes.. „Cochrane Database Syst Rev”, s. CD001957, 2000. DOI: 10.1002/14651858.CD001957. PMID: 10796675.
  4. 1 2 E. Ernst. A systematic review of systematic reviews of homeopathy.. „Br J Clin Pharmacol”. 54 (6), s. 577-82, Dec 2002. PMID: 12492603.
  5. ↑ Robert L. Park: Superstition: Belief in the Age of Science. Princeton University Press, 2008, s. 145–146. ISBN 0-691-13355-7.
  6. ↑ Selkova E. P. et al.: Stosowanie leku Oscillococcinum® w profilaktyce i leczeniu grypy oraz ostrych infekcji wirusowych dróg oddechowych, Infectionni bolezni, 2005, 3 no 4, 20-24.
  7. ↑ Saruggia M, et al.: Effetto prev entive di Oscillococcinum nelle sindromi simil-influenzali. R isultati di una indagine multicentrica, Medicina Naturale, no 6 , N ovembre 1995.
  8. ↑ R. Papp i inni, OscillococcinumR in patients with influenza-like syndromes: A placebo-controlled double-blind evaluation, „British Homoeopathic journal”, 2, 87, 1998, s. 69-76, DOI: 10.1054/homp.1999.0208.
  9. ↑ Jean-Marie Abgrall, Healing Or Stealing?: Medical Charlatans in the New Age, Algora Publishing, 2001, s. 40-41, ISBN 1-89294-51-1 (ang.).

Linki zewnętrzne

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.