Olizarowy Staw
Алізараў Стаў
Олизаров Став
Państwo

 Białoruś

Obwód

 brzeski

Rejon

żabinecki

Sielsowiet

Stepańki

Populacja (2023)
• liczba ludności


49

Kod pocztowy

225120

Położenie na mapie obwodu brzeskiego
Położenie na mapie Białorusi
Położenie na mapie Polski w 1939
52°14′11″N 23°58′20″E/52,236389 23,972222

Olizarowy Staw (biał. Алізараў Стаў, Alizarau Stau; ros. Олизаров Став, Olizarow Staw) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie żabineckim, w sielsowiecie Stepańki, przy drodze republikańskiej R7.

Historia

W Rzeczypospolitej Obojga Narodów leżał w województwie brzeskolitewskim, w powiecie brzeskolitewskm. Odpadł od Polski w wyniku III rozbioru.

W XIX i w początkach XX w. położony był w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie kobryńskim, w gminie Siechnowicze.

W dwudziestoleciu międzywojennym leżał w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie kobryńskim, do 18 kwietnia 1928 w gminie Siechnowicze, następnie w gminie Żabinka. W 1921 miejscowość liczyła 79 mieszkańców, zamieszkałych w 13 budynkach, w tym 67 Polaków i 12 Białorusinów. 70 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 9 mojżeszowego.

Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

Klasztor

W 1710 Jan Komorowski ufundował tu klasztor (przeorat) cystersów – będący jednym z czterech klasztorów tego zakonu na Litwie. Od ok. 1738 podlegał on opactwom w Oliwie i w Pelplinie, a od początku XIX w. powstałej w zaborze rosyjskim kongregacji benedyktyńsko–cystersko–kamedulskiej. Istniał on do ok. 1830, gdy został zamknięty przez Rosjan w ramach represji po upadku powstania listopadowego. Budynki klasztorne nie zachowały się do współczesnych czasów. Wyposażenie ruchome z kościoła cystersów w 1844 przeniesiono do nowego kościoła w Kobryniu, gdzie znajdowało się do lat 60. XX w., gdy świątynia została zdemolowana przez komunistów. Najcenniejsze rzeźby znajdują się obecnie w muzeum w Mińsku.

Przypisy

  1. ↑ Степанковский сельсовет. Żabinecki Rejonowy Komitet Wykonawczy. [dostęp 2023-02-28]. (ros.).
  2. ↑ Dz.U. z 1928 r. nr 46, poz. 452.
  3. 1 2 Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom VIII – Województwo Poleskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1924. ISBN 978-83-254-2578-4.
  4. ↑ Polesie jako region artystyczny w dawnej Rzeczypospolitej. Uwagi po pięciu latach inwentaryzacji kościołów i klasztorów rzymskokatolickich województwa brzesko-litewskiego. W: Anna Oleńska, Marcin Zgliński: Stan badań nad wielokulturowym dziedzictwem dawnej Rzeczypospolitej. T. IV. Białystok: 2013, s. 113–129.
  5. ↑ Andrzej M. Wyrwa. Cystersi polscy i losy ich patrimonium do czasów współczesnych. „Nasza Przeszłość”. 83, s. 15–18, 1994. Poznań. ISSN 0137-3218.
  6. ↑ Cystersi. W: Encyklopedia staropolska.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.