Okaryna

Okaryna
	Klasyfikacja naukowa
	421.221.422 Aerofon piszczałkowy (instrument dęty właściwy)
	Klasyfikacja popularna
	Instrument dęty wargowy

Okaryna – ludowy instrument muzyczny z grupy aerofonów wargowych, rodzaj fletu naczyniowego o wrzecionowatym korpusie. Nazwa pochodzi od włoskiego słowa occarina, oznaczającego gąskę. W Stanach Zjednoczonych często nazywa się okarynę ze względu na kształt sweet potato – słodkim ziemniakiem.

Okaryny najczęściej wykonuje się z wypalonej gliny albo porcelany. Okaryna posiada otwory boczne (najczęściej 8), które zamykane palcami grającego kształtują wysokość dźwięku. Z boku instrumentu wystaje część przyustna, służąca do zadęcia, zbudowana jak we flecie prostym.

Okarynę w znanej dziś postaci skonstruował w drugiej połowie XIX wieku Włoch Giuseppe Donati. Podobne instrumenty były jednak wytwarzane wcześniej w Chinach i Afryce. Szybko zdobyła popularność w Europie jako instrument amatorski. Próby jej udoskonalenia poprzez dodanie systemu klap i suwaków nie powiodły się. Czasami jest wykorzystywana przez kompozytorów współczesnych (m.in. Kazimierz Serocki).

Okaryny są wytwarzane w różnych wielkościach.

Przypisy

1 2 3 4 Willy Apel: Harvard Dictionary of Music. Wyd. 8. Cambridge: Harvard University Press, 1974, s. 589. ISBN 0-674-37501-7. (ang.).
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Andrzej Chodkowski (red.): Encyklopedia muzyki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, s. 629. ISBN 83-01-11390-1.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[Apel1974s589-1] 1 2 3 4 Willy Apel: Harvard Dictionary of Music. Wyd. 8. Cambridge: Harvard University Press, 1974, s. 589. ISBN 0-674-37501-7. (ang.).

[Chodkowski1995s510-2] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Andrzej Chodkowski (red.): Encyklopedia muzyki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, s. 629. ISBN 83-01-11390-1.