Oharewicze (biał. Агарэвічы, ros. Огаревичи, hist. również Ogirewicze, Aharewiczy) – agromiasteczko na Białorusi, w rejonie hancewickim obwodu brzeskiego około 7 km na wschód od Hancewicz. Siedziba sielsowietu.

Znajduje się tu parafialna cerkiew prawosławna pw. św. Włodzimierza.

Historia

Na podstawie prac archeologicznych przeprowadzonych m.in. na terenie tej wsi wiadomo, że okolica ta była zamieszkana już około 4–5 tysięcy lat przed naszą erą.

Pierwsza znana dziś wzmianka o Oharewiczach pochodzi z 1473 roku. Od końca XVII wieku dobra te były własnością rodziny Świeżyńskich herbu Poraj. W pierwszej połowie XVIII wieku należały do Michała Świeżyńskiego. Od 1869 roku należały do Karla Matwiejewicza, w 1876 roku miały powierzchnię 17957 dziesięcin. Na początku XX wieku przeszły na własność rodziny Opackich herbu Prus i pozostały w jej rękach do 1939 roku. Ostatnimi właścicielkami były Maria Opacka i Irena Świeżyńska.

Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Oharewicze wcześniej należące do województwa nowogródzkiego Rzeczypospolitej, znalazły się na terenie powiatu słuckiego (ujezdu) kolejno guberni: słonimskiej, litewskiej, grodzieńskiej i mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Oharewicze wróciły do Polski, znalazły się w gminie Kruhowicze w powiecie łuninieckim województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.

W 2009 roku w Oharewiczach mieszkały 1133 osoby.

Dwór

Pierwszy znany dwór został wzniesiony przez Świeżawskich na początku XIX wieku. Stał w starszym od niego parku. Był to parterowy na podmurówce, drewniany, dziewięcioosiowy dom z frontowym gankiem o czterech cienkich kolumnach podtrzymujących trójkątny szczyt. Od tyłu miał na skrajnych osiach skrzydła, z wejściami przez małe dwukolumnowe ganki. Dom był przykryty gładkim, czterospadowym dachem gontowym. W 1911 roku dom został przebudowany przez Opackich. Miał wtedy 11 pokoi. Do domu dobudowano przedłużenie prawego skrzydła, skręcające ku ogrodowi. Zbudowano też dwie oficyny, zmodernizowano park. W 1939 roku folwark liczył 12 budynków.

Dom przetrwał wojny, jednak po kolejnej przebudowie, w latach 90. XX wieku zatracił cechy dworu, zmieniono również cechy resztek parku. Na pozostałym terenie powstały nowe zabudowania.

Majątek w Oharewiczach jest opisany w:

• 1. tomie Pamiętników z życia Ewy Felińskiej (strony 220–221)
• 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego.

Przypisy

Bibliografia

• Ewa Felińska: Pamiętniki z życia. T. 1. Wilno: Nakładem i drukiem Józefa Zawadzkiego, 1856.