| wieś | |
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowym Worowie | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Wysokość |
145 m n.p.m. |
| Liczba ludności (2011) |
831 |
| Strefa numeracyjna |
94 |
| Kod pocztowy |
78-523 |
| Tablice rejestracyjne |
ZDR |
| SIMC |
0308548 |
Położenie na mapie gminy Złocieniec | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego | |
Położenie na mapie powiatu drawskiego | |
| 53°38′59″N 16°05′05″E/53,649722 16,084722 | |
Nowe Worowo (niem. Neu-Wuhrow lub Neuwuhrow) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie drawskim, w gminie Złocieniec.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Nowe Worowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa koszalińskiego.
Nazwa wsi
Spotykane zapisy wsi Nowe Worowo:
- 1321: „ambae villae Worowen”
- 1401: „Nyenworawe”
- koniec XV wieku: „NovaWuhro”
- 1552: „Nowe Vorowo”
- 1553: „Worow”
- 1553: „Wocaw”
- 1559: „Nowa Worowo”
- 1559: „Wurow”
- 1564: „Neuenwurow”
- 1944: „Neu Wuhrow”
- obecnie: „Nowe Worowo”
Historia
Wieś została wzmiankowana po raz pierwszy w dokumencie książąt pomorskich z 1321 roku jako ambae villae Worowen. W tym roku zapisano także, że między Nowym Worowem, a Starym Worowem przebiega granica między posiadłościami książąt pomorskich – Ottona I, Warcisława IV i Barnima, a Białogardem i Lipiami (niem. Arnhausen). W 1401 roku wieś była własnością Joannitów, następnie stała się częścią starostwa drahimskiego. W 1401 Bogusław, książę pomorski posiada wieś Nowe Worowo, nabyte od braci von Borne. Od 1424 między dwoma wsiami Worowo (Nowe i Stare) znajdowała się granica między Polską a Nową Marchią, a pod koniec XV wieku obie wsie leżały po stronie Nowej Marchii. W 1517 roku terytorium Nowego Worowa znajdowało się w powiecie poznańskim. Od 1564 r. wieś graniczy z Chlebowem i Bolegorzynem. W 1577 w Worowie zostaje otwarty młyn wodny z jednym kołem. W 1556 król Zygmunt II August zezwala braciom Czarnkowskim na wykup wsi Nowe Worowo. Wieś królewska starostwa drahimskiego, pod koniec XVI wieku leżała w powiecie wałeckim województwa poznańskiego. W skład sołectwa wchodzi osada Kania Górka. Do dnia dzisiejszego zachowała się zabudowa wsi pochodząca z XIX i XX wieku oraz kamienny kościół pochodzący z wieku XIX.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa koszalińskiego.
30 czerwca 2018 mieszkańcy sołectwa (14 osób) w konsultacjach społecznych jednogłośnie opowiedzieli się za zniesieniem gminy Ostrowice. Do 31 grudnia 2018 r. wieś należała do zlikwidowanej gminy Ostrowice. W roku 2007 wieś liczyła 510 mieszkańców.
Demografia
Według danych z 2011 roku wieś zamieszkiwało 831 osób.
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- Wykres ludności Nowego Worowa w zależności od płci
|
Instytucje
Na terenie miejscowości Nowe Worowo znajdują się:
- Szkoła podstawowa
- Świetlica wiejska
- Parafia Rzymskokatolicka
- Przedszkole
- Ośrodek Zdrowia
- Ochotnicza Straż Pożarna
Geografia
Wieś leży około 10 km na wschód od wsi Ostrowice, około 1,5 km na północny zachód od Jeziora Nowoworowskiego. Przez wieś przepływa rzeka Miedznik (dopływ Drawy). Znajduje się na Równinie Worowskiej. Na granicy z Chlebowem znajduje się wzniesienie Kibitzberg o wysokości 157 m n.p.m..
Infrastruktura drogowa
Główne ulice Nowego Worowa to Aleja Wolności oraz ulice: Boczna, Chopina, Kolonia, Kopernika, Młynarska, Ogrodowa, Partyzancka. Większość z nich widnieje już na mapie Messtischblatt z 1924 roku.
Zabytki
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest:
- wiatrak holenderski z XIX wieku
inne zabytki:
- kościół filialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, klasyczny z XIX wieku, rzymskokatolicki należący do parafii pw. Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Kluczewie, dekanatu Połczyn-Zdrój, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej
- cmentarz ewangelicki pochodzący z XIX wieku
- cmentarz ewangelicki przykościelny z XVIII wieku
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 837 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 89224
- 1 2 Neuwuhrow (Nowe Worowo), Messtischblatt, 1924 [dostęp 2021-06-07].
- 1 2 Neuwuhrow (Nowe Worowo), Messtischblatt, 1927 [dostęp 2021-06-07].
- ↑ Wieś Nowe Worowo w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2020-02-20], liczba ludności w oparciu o dane GUS.
- 1 2 Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu [online], www.slownik.ihpan.edu.pl [dostęp 2020-02-20].
- ↑ Pojezierze Drawskie » Mapa regionu [online], web.archive.org, 30 kwietnia 2018 [dostęp 2021-06-03] [zarchiwizowane z adresu 2018-04-30].
- ↑ Atlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 242.
- 1 2 3 Nowe Worowo [online], ug.ostrowice.ibip.pl [dostęp 2020-02-20].
- ↑ Raport z przeprowadzonych konsultacji społecznych z mieszkańcami Gminy Ostrowice w sprawie włączenia obszaru znoszonej gminy Ostrowice do terytorium gminy Drawsko Pomorskie i gminy Złocieniec
- ↑ Dz.U. z 2018 r. poz. 1432.
- ↑ Dz.U. z 2018 r. poz. 1527.
- 1 2 3 Wieś Nowe Worowo (zachodniopomorskie) » mapy, GUS, nieruchomości, regon, kod pocztowy, atrakcje, edukacja, kierunkowy, demografia, zabytki, tabele, statystyki, drogi publiczne, liczba ludności [online], Polska w liczbach [dostęp 2021-06-04] (pol.).
- ↑ Nowoworwskie Jezioro [online], pzgik.geoportal.gov.pl [dostęp 2021-06-06].
- ↑ Miedznik [online], pzgik.geoportal.gov.pl [dostęp 2021-06-06].
- ↑ Równina Worowska [online], pzgik.geoportal.gov.pl [dostęp 2021-07-31].
- ↑ Księgi wieczyste Nowe Worowo | ZnajdzKsiege.pl [online], www.znajdzksiege.pl [dostęp 2021-06-07].
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych woj. zachodniopomorskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 16. [dostęp 2013-05-23].
- ↑ „Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków”. Szczecin.