Niszczyciele typu Ragnar

Ragnar
Kraj budowy

 Szwecja

Użytkownicy

 Svenska marinen

Stocznia

Kockums, Malmö (2)
Lindholmen, Göteborg (1)

Wejście do służby

1909–1910

Zbudowane okręty

3

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

430 t (normalna)
460 t (pełna)

Długość

65,8 m na linii wodnej

Szerokość

6,30 m

Zanurzenie

2,50 m (normalne)
2,70 m (maksymalne)

Napęd

2 maszyny parowe potrójnego rozprężania
2 śruby
7200 shp

Prędkość

30 węzłów

Zasięg

920 Mm przy prędkości 15 węzłów

Załoga

69

Uzbrojenie

4 działa 75 mm/L50 (4 x I)
2 wyrzutnie torped 457 mm (2 x I)

Niszczyciele typu Ragnar – typ niszczycieli szwedzkiej budowy, złożony z trzech jednostek. Oddane do służby w szwedzkiej marynarce wojennej w 1909 i 1910 roku, służyły do 1947 roku.

Konstrukcja

Jednostki typu Ragnar stanowiły ulepszoną wersję pierwszego zbudowanego w Szwecji niszczyciela „Wale”, który z kolei stanowił wierną kopię zakupionego w brytyjskiej stoczni Thornycroft okrętu „Magne”.

Ze swojego pierwowzoru odziedziczyły praktycznie niezmienione linie i rozmiary kadłuba. Przy długości 65,8 metra na linii wodnej i pełnej 66,1 metra, szerokości 6,3 metra oraz zanurzeniu średnim 2,5 metra (maksymalne 2,7 metra), miały wyporność standardową 430 ton i pełną 460 ton.

Napędzane były dwiema pionowymi czterocylindrowymi maszynami parowymi potrójnego rozprężania o mocy 7200 KM (8000 KM), zaopatrywanymi w parę przez cztery kotły Yarrow, każdy z odrębnym kominem. Maksymalna prędkość wynosiła 30 węzłów (30,5 węzła). Zapas 84 ton węgla (80 ton) wystarczał na przebycie 920 mil morskich z prędkością ekonomiczną 15 węzłów.

Uzbrojenie

W momencie oddania do służby uzbrojone były w cztery pojedyncze działa kal. 75 mm model Bofors M/05. Długość lufy wynosiła 50 kalibrów. Szybkostrzelność dział sięgała 30 strz./min. Uzbrojenie torpedowe składało się z dwóch pojedynczych wyrzutni torped M/04 kalibru 450 mm. Uzbrojenie uzupełniały dwa karabiny maszynowe kalibru 6,5 mm M/10.

W 1917 nastąpiła wymiana wyrzutni torpedowych z pojedynczych na podwójne M/14 tego samego kalibru, w wyniku czego okręty były potem uzbrojone w cztery wyrzutnie.

W 1940 dokonano kolejnego przezbrojenia, redukując liczbę dział 75 mm do trzech, dodając za to dwa pojedyncze działka przeciwlotnicze 25 mm o lufie długości 58 kalibrów Bofors M32, jeden zdwojony karabin maszynowy i dwie wyrzutnie bomb głębinowych.

Wedle wydawnictwa „Jane’s Fighting Ships 1942” uzbrojone były w 4 działa 75 mm, 2 karabiny maszynowe i 4 wyrzutnie torped 457 mm.

Załoga liczyła 69 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Okręty tego typu

Służba wszystkich okrętów tego typu przypadła na okres, gdy Szwecja nie prowadziła konfliktów zbrojnych. Zatem ich dzieje przebiegły generalnie bez znaczących incydentów.

HMS „Ragnar”

Został wybudowany w stoczni Kockums w Malmö. Prace rozpoczęto 1 stycznia 1907, 30 maja 1908 kadłub został zwodowany. Okręt został wpisany na listę floty 1 czerwca 1909. Został z niej skreślony po 38 latach służby 13 czerwca 1947, po czym przekazany do rozbiórki.

Interesującym epizodem w służbie „Ragnara” było przyjęcie 2 października 1939 na wodach terytorialnych Szwecji w okolicy Gotlandii uciekającego z kapitulującego Helu kutra pościgowego polskiej Straży Granicznej ORP „Batory”. W okolicy znajdowało się wówczas niemieckie awizo „Grille”, które mogłoby z łatwością przechwycić okręt polski z powodu miażdżącej przewagi prędkości i uzbrojenia. „Ragnar” następnie odprowadził polską jednostkę do portu Klintehamn, gdzie po 24 godzinach została internowana razem z wojskowymi członkami swojej załogi.

HMS „Sigurd”

Został wybudowany w stoczni Lindholmen w Göteborgu. Prace rozpoczęto 1 stycznia 1907, 19 września 1908 kadłub został zwodowany. Okręt został wpisany na listę floty 1 stycznia 1909 (w kwietniu 1909). Został z niej skreślony po 38 latach służby 13 czerwca 1947, po czym przekazany do rozbiórki.

HMS „Vidar”

Został wybudowany w stoczni Kockums w Malmö. Prace rozpoczęto 1 stycznia 1908, 9 czerwca 1909 kadłub został zwodowany. Okręt został wpisany na listę floty 1 stycznia 1910. Został z niej skreślony po 37 latach służby 13 czerwca 1947, po czym przekazany do rozbiórki.

„Vidar” różnił się od pozostałych jednostek swojego typu dodatkową zamkniętą kabiną nawigacyjną na mostku, co potwierdza również porównanie ilustracji.

Uwagi

  1. ↑ I. Gogin podaje, zapewne omyłkowo, 2 działa 75 mm, 4 działa 57 mm i 2 wyrzutnie torped (Ragnar destroyers (1909-1910).), jak niszczyciel „Wale”
  2. ↑ I. Gogin podaje 1916 rok (Ragnar destroyers (1909-1910).)
  3. ↑ Hans (Hennes) Majestäts Skepp (szw.), czyli Okręt Jego/Jej Królewskiej Mości. W języku angielskim stosuje się skrót HSwMS od His/Her Swedish Majesty's Ship (ang.), czyli Okręt Jego/Jej Szwedzkiej Królewskiej Mości, dla odróżniena od okrętów brytyjskich, które również mają prefiks HMS.

Przypisy

  1. 1 2 Robert Gardiner, Randal Gray (red.): Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906-1921. London: Conway Maritime Press, 1986, s. 357, 360. ISBN 0-85177-245-5.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Ship Class HSWMS Ragnar. Naval History by Flix. [dostęp 2013-07-27]. (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 6 7 Ivan Gogin: Ragnar destroyers (1909-1910). Navypedia. [dostęp 2014-09-18]. (ang.).
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Jane’s Fighting Ships 1942. Francis E. McMurtrie, 1943, s. 416. (ang.).
  5. 1 2 3 4 5 Borenstam 2013 ↓, s. 44.
  6. ↑ Mieczysław Kuligiewicz: Kuter pościgowy Batory. T. 28. Wydawnictwo MON, 1974, seria: Typy Broni i Uzbrojenia. (pol.).

Bibliografia

  • Kurt Borenstam. Pierwyje szwiedskije esmincy. „Arsienał-Kollekcyja”. Nr 12/2013 (18), s. 33, grudzień 2013. Moskwa. (ros.). 
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.