Niels Viggo Bentzon

Niels Viggo Bentzon, 1986
Data i miejsce urodzenia

24 sierpnia 1919
Kopenhaga

Pochodzenie

duńskie

Data i miejsce śmierci

25 kwietnia 2000
Frederiksberg

Instrumenty

fortepian

Gatunki

muzyka poważna

Zawód

kompozytor, pianista

Odznaczenia

Niels Viggo Bentzon (ur. 24 sierpnia 1919 w Kopenhadze, zm. 25 kwietnia 2000 w Frederiksberg) – duński kompozytor i pianista.

Życiorys

Pochodził z rodziny muzycznej, był potomkiem Johanna Petera Emiliusa Hartmanna i kuzynem Jørgena Bentzona. Początkowo uczył się gry na fortepianie od matki. W latach 1938–1942 uczęszczał do Królewskiego Duńskiego Konserwatorium Muzycznego, gdzie odbył studia pianistyczne i organowe u Knuda Jeppesena, Christiana Christiansena i Emiliusa Bangerta. W zakresie kompozycji był samoukiem. Od 1949 roku wykładowca kopenhaskiego konserwatorium. Uczył także w konserwatorium w Aarhus.

Koncertował jako pianista w krajach skandynawskich, Francji i Wielkiej Brytanii. W jego repertuarze znajdowały się dzieła twórców romantycznych i współczesnych, przede wszystkim Brahmsa i Hindemitha. Poza muzyką zajmował się również pisarstwem i malarstwem. Pisał poezje, a także był autorem książek poświęconych Beethovenowi i dodekafonii.

Trzykrotnie odznaczany przez duńskich monarchów, od 1965 Kawaler, od 1977 Kawaler 1. Stopnia i od 1986 Komandor Orderu Danebroga.

Twórczość

Bogaty dorobek kompozytorski Bentzona obejmuje przeszło 600 dzieł. W swojej twórczości stworzył rodzaj syntetycznego eklektyzmu, w różnych okresach sięgał po elementy neoklasycyzmu, jazzu, atonalności i aleatoryzmu, dostrzegalne są w niej wpływy Bartóka, Strawinskiego, Hindemitha i Nielsena. Był autorem cyklu tzw. „kompendiów” fortepianowych, w których w pastiszowy i neostylistyczny sposób nawiązywał do twórczości dawniejszych mistrzów takich jak Johann Sebastian Bach, Fryderyk Chopin czy Robert Schumann.

Skomponował m.in. opery Faust III (1964) Die Automaten (1974) i Savonarola (1986), balety Metafor (1950), Jenny von Westphalen (1965) i Duell (1975), 22 symfonie, 14 kwartetów smyczkowych, 8 koncertów fortepianowych, 4 koncerty skrzypcowe, 3 koncerty wiolonczelowe, 2 koncerty fletowe, Uwerturę na orkiestrę kameralną (1942), Sonatę orkiestrową na flet i smyczki (1943), Intrada (1950), Wariacje symfoniczne (1953), 5 Mobiles (1950), Reflection Suite na smyczki (1972), Feature Article on René Descartes (1975), Variations without a Theme na fortepian i orkiestrę (1980), oratorium Torquilla (1960), kantaty Bonjour Max Ernst (1961) i Det rustre menageri (1972), In the Forest na róg solo (1968), Observations (1974).

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 1. Część biograficzna ab. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1979, s. 266–267. ISBN 83-224-0113-2.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 66. ISBN 0-674-37299-9.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 Encyklopedia muzyki. red. Andrzej Chodkowski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 94. ISBN 978-83-01-13410-5.
  4. 1 2 3 4 Musiklexikon. T. 1. A–E. Stuttgart-Weimar: Verlag J.B. Metzler, 2006, s. 256. ISBN 978-3-476-02087-1.
  5. 1 2 3 4 5 Alastair H. Thomas: Historical Dictionary of Denmark. Lanham: Rowman & Littlefield, 2016, s. 61. ISBN 978-1-4422-6464-9.
  6. ↑ Dansk Biografisk Leksikon. Kopenhaga: Gylendal, 1979-84. (duń.).
  7. ↑ Kongelig Dansk Hof- og Statskalender 1993. København: J. H. Schultz Information, 1993, s. 40. ISBN 87-569-2893-9.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.