Nowa Rzeczowość (niem. Neue Sachlichkeit), także realizm magiczny – kierunek w sztuce niemieckiej przełomu lat 20. i 30. XX w., przeciwstawiający się ekspresjonizmowi i abstrakcjonizmowi.

Artyści tego nurtu zastąpili wizyjność i symbolizm ekspresjonizmu przedstawiając rzeczywistość obiektywnie, często o zabarwieniu satyrycznym. Zamiast ku abstrakcjonizmowi, zmierzali ku realizmowi (czy wręcz naturalizmowi), czasem dość brutalnemu i cynicznemu. Ich sztuka była reakcją na społeczną, polityczną i gospodarczą sytuację w powojennych Niemczech.

Do przedstawicieli tego kierunku zalicza się przede wszystkim malarzy George Grosza i Otto Diksa, a także Maksa Beckmanna, Aleksandra Kanoldta, Georga Schrimpfa, Karla Hubbucha, Christiana Schada, Rudolfa Schlichtera, Antona Räderscheidta, Franza Radziwilla, Franza Sedlacka, Lotte Laserstein, Felixa Nussbauma.

Twórcą pojęcia „Nowa Rzeczowość” był Gustav Friedrich Hartlaub, dyrektor Kunsthalle Mannheim – miejscowego muzeum sztuki. Określił nim ramy wystawy, którą wymyślił w 1923, a która odbyła się w 1925. Inną nazwę nurtu, realizm magiczny, stworzył w 1925 Franz Roh (pojawiła się ona w jego książce Nach-Expressionismus).

Pojęcie było używane również wobec gatunków literatury opierających się na obiektywizmie: reportaż, krytyczny esej, powieść biograficzna opierająca się na źródłach naukowych.

Galeria

Uwagi

  1. ↑ Spotyka się informację, jakoby sama wystawa odbyła się w 1923.

Przypisy

  1. 1 2 Altmann 2012 ↓, s. 471.
  2. 1 2 3 4 Susanna Partsch: Kunst-Epochen. 20. Jahrhundert I. Stuttgart: Reclam, 2002, s. 312. ISBN 978-3-15-018178-2. (niem.).
  3. 1 2 Neue Sachlichkeit – Art Term. Tate Glossary. [dostęp 2017-07-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (16 lipca 2017)]. (ang.).
  4. ↑ Altmann 2012 ↓, s. 403.
  5. 1 2 3 Neue Sachlichkeit [online], Austria-Forum [dostęp 2020-02-23] (niem.).
  6. ↑ Monika Wąsik, Abend über Potsdam (Wieczór nad Poczdamem) [online], Dialog.

Bibliografia

  • A. Kotula, P. Krakowski: Malarstwo, rzeźba, architektura. Wybrane zagadnienia plastyki współczesnej. Warszawa: 1972.
  • Lothar Altmann (red.), Leksykon malarstwa i grafiki, wyd. I, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2012, s. 403–406, 471, ISBN 978-83-213-4729-5 (pol.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.