National Rugby Championship 2016 (od nazwy sponsora Buildcorp National Rugby Championship) – trzecia edycja National Rugby Championship, ogólnokrajowych męskich rozgrywek rugby union w Australii organizowanych przez Australian Rugby Union. Zawody, w zmniejszonej w porównaniu do poprzednich edycji, ośmiozespołowej obsadzie, odbywały się pomiędzy 27 sierpnia a 22 października 2016 roku.

ARU po każdej kolejce prezentował jej podsumowanie. Z półfinałów zwycięsko wyszły zespoły Spirit i Eagles. W rozegranym w Tamworth decydującym pojedynku lepsi okazali się zawodnicy z zachodniej Australii, a najlepszym zawodnikiem finału został uznany przedstawiciel triumfatorów, Richard Hardwick, który otrzymał nowo ustanowione wyróżnienie Phil Waugh Medal. Został także wybrany zawodnik (Irae Simone) i zespół roku, a spośród pięciu zawodników wskazanych przez Rugby Union Players' Association najlepszym według samych graczy został uznany Jake Gordon.

Informacje ogólne

W porównaniu do poprzednich dwóch edycji nastąpiły zmiany w obsadzie zawodów. Dwuletnia licencja Sydney Stars nie została odnowiona i zespół został rozwiązany, a jeden z tworzących go klubów, Sydney Uni, połączył swe siły z Country Eagles. Do rozgrywek przystąpiło zatem osiem drużyn, dwie z nich dodatkowo ze zmienionymi nazwami – North Harbour Rays i Greater Sydney Rams przemianowane zostały odpowiednio na Sydney Rays i Western Sydney Rams. W grudniu 2015 roku pojawiły się także prasowe doniesienia o złożeniu do Australian Rugby Union przez Brumbies wniosku o wycofanie z rozgrywek zespołu Canberra Vikings i zastąpieniu go nową drużyną reprezentującą stołeczne terytorium. Na początku czerwca 2016 roku ogłoszono jednak, że trójstronna umowa franczyzowa została przedłużona jeszcze na jeden sezon, po którym miał nastąpić rebranding zespołu na Canberra Kookaburras.

Pod koniec czerwca 2016 roku został opublikowany szczegółowy rozkład meczów. Rozgrywki w pierwszej fazie prowadzone były systemem kołowym w ciągu siedmiu tygodni. Każda z drużyn spotkała się raz z każdym przeciwnikiem, łącznie rozgrywając siedem spotkań – cztery u siebie i trzy na wyjeździe, bądź odwrotnie. Druga część rozgrywek składała się z dwurundowej fazy pucharowej – cztery czołowe zespoły awansowały do półfinałów, których zwycięzcy spotkali się w meczu finałowym rozegranym na boisku drużyny wyżej sklasyfikowanej po fazie grupowej. W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio cztery, dwa i zero punktów, możliwe do zdobycia były także punkty bonusowe za porażkę maksymalnie siedmioma punktami oraz za zdobycie trzech przyłożeń więcej od rywali. W przypadku remisu w półfinale organizowana była dogrywka składająca się z dwóch dziesięciominutowych części, a jeśli i ona nie przyniosła rozstrzygnięcia, zwycięzcą zostawał zespół, który zdobył więcej przyłożeń w tym meczu, zaś w przypadku tej samej liczby przyłożeń do finału przechodziła drużyna, która w fazie grupowej zajmowała wyższą lokatę.

Sponsor tytularny – Buildcorp – przedłużył swoje zaangażowanie o kolejny rok. Liczba transmisji na żywo w Fox Sports zwiększyła się natomiast z jednego do dwóch spotkań z każdej rundy sezonu zasadniczego, w telewizji dostępne były także wszystkie trzy mecze fazy pucharowej, dodatkowo pozostałe dwa mecze każdej kolejki były transmitowane w Internecie na oficjalnej stronie tej stacji.

Zobowiązani do gry w rozgrywkach byli wszyscy zawodnicy zakontraktowani w zespołach Super Rugby nie powołani do reprezentacji narodowej, którzy zostali relatywnie równomiernie przydzieleni do poszczególnych drużyn. Ich składy zostały uzupełnione przez graczy wyłonionych z lokalnych rozgrywek klubowych. Reprezentanci kraju także zostali przydzieleni do poszczególnych zespołów, przede wszystkim ze względów promocyjnych, choć w miarę możliwości mogli uczestniczyć także w spotkaniach, gdyby pozwoliły na to obowiązki reprezentacyjne.

Podobnie jak w poprzednich dwóch edycjach w rozgrywkach obowiązywały zmiany w zasadach gry i ich interpretacjach, spośród których najważniejsze to: przywrócenie uprawnień sędziego telewizyjnego do stanu sprzed 2013 roku; przyznawanie punktu bonusowego nie za cztery przyłożenia, lecz za trzy więcej od rywali; zmniejszenie limitów czasowych na wykonywanie kopów oraz ustawienie młyna; zezwolenie na kontynuowanie gry z autu następującego po karnym, nawet gdy upłynął czas gry; zastosowanie prawa korzyści, gdy przeciwnicy nie walczą o piłkę w aucie, do którego nie nastąpił prosty wrzut oraz zmiana punktacji za poszczególne zagrania będąca modyfikacją także reguł z lat 2014–2015 (zwiększenie wartości punktowej przyłożenia z pięciu do sześciu punktów, a zarazem zmniejszenie do dwóch za wszystkie kopy).

Uczestnicy

Tabela

Faza grupowa

Faza pucharowa

Przypisy