Nadchloran sodu

Nadchloran sodu
Nazewnictwo
	Nomenklatura systematyczna (IUPAC)
addyt.	tetraoksydochloran(1−) sodu
	Inne nazwy i oznaczenia
półsyst.	nadchloran sodu
Stocka	chloran(VII) sodu
	Ogólne informacje
Wzór sumaryczny	NaClO; 4
Masa molowa	122,44 g/mol
Wygląd	białe, higroskopijne, krystaliczne ciało stałe
	Identyfikacja
Numer CAS	7601-89-0
PubChem	522606
SMILES
	[Na+].[O-]Cl(=O)(=O)=O
InChI
	InChI=1S/ClHO4.Na/c2-1(3,4)5;/h(H,2,3,4,5);/q;+1/p-1
	InChIKey
	BAZAXWOYCMUHIX-UHFFFAOYSA-M
Właściwości
	Gęstość
	2,52 g/cm³; ciało stałe
	Rozpuszczalność w wodzie
	205 g/100 g (20 °C)
	w innych rozpuszczalnikach
	etanol, metanol
Temperatura topnienia	482 °C (bezwodny); 130 °C (monohydrat)
Budowa
Układ krystalograficzny	rombowy
Niebezpieczeństwa
	Karta charakterystyki: dane zewnętrzne firmy Sigma-Aldrich [dostęp 2011-07-30]
	Globalnie zharmonizowany system; klasyfikacji i oznakowania chemikaliów
	Na podstawie Rozporządzenia CLP, zał. VI
Zwroty H	H271, H302
Zwroty P	P220
	NFPA 704
Na podstawie; podanego źródła	0 0 2 OX
Numer RTECS	SC9800000
	Podobne związki
Inne aniony	NaClO, NaClO; 2, NaClO; 3
Inne kationy	LiClO; 4, KClO; 4, RbClO; 4, CsClO; 4, FrClO; 4
	Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą; stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Nadchloran sodu, NaClO
4 – nieorganiczny związek chemiczny, sól sodowa kwasu nadchlorowego.

Właściwości

Nadchloran sodu jest najlepiej rozpuszczalną solą z nadchloranów. Jest białą, higroskopijną, krystaliczną substancją stałą. Zazwyczaj występuje jako monohydrat o rombowym układzie krystalograficznym.

Otrzymywanie

Związek jest otrzymywany w reakcji anodowego utleniania chloranu sodu na anodzie wykonanej z platyny, β-tlenku ołowiu(II) lub grafitu. Katoda jest wykonana ze stali.

Schematyczny przebieg reakcji jest następujący:

NaClO
3 + H
2O → NaClO
4 + H
2↑

Ponadto jako produkt uboczny na anodach wydziela się tlen. W zależności od używanych anod wymagane jest napięcie prądu 4,75 V (anoda z tlenku ołowiu) lub 6 V (anoda platynowa). Zużycie energii dla procesu wynosi 2,5–3 kWh/kg nadchloranu sodu.

Zastosowanie

W laboratorium stosowany jest jako prekursor w syntezie innych nadchloranów. Z powodu jego higroskopijności znajduje niewielkie zastosowanie w pirotechnice. W napędach rakietowych może służyć jako źródło tlenu.

Przypisy

1 2 3 4 5 David R.D.R. Lide David R.D.R. (red.), CRC Handbook of Chemistry and Physics, wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4-91, ISBN 978-1-4200-9084-0 (ang.).
↑ sodium perchlorate, [w:] Classification and Labelling Inventory, Europejska Agencja Chemikaliów [dostęp 2015-03-28] (ang.).
↑ Sodium perchlorate (nr 410241) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2011-07-30]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
↑ Sodium perchlorate (nr 410241) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2011-07-30]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
1 2 Karl HeinzK.H. Büchel Karl HeinzK.H., Hans-HeinrichH.H. Moretto Hans-HeinrichH.H., Industrial Inorganic Chemistry, Weinheim–New York: Wiley-VCH, 2000, s. 172, DOI: 10.1002/9783527613328, ISBN 978-3-527-29849-5 (ang.).

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[CRC_handbook-1] 1 2 3 4 5 David R.D.R. Lide David R.D.R. (red.), CRC Handbook of Chemistry and Physics, wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4-91, ISBN 978-1-4200-9084-0 (ang.).

[CLI-2] sodium perchlorate, [w:] Classification and Labelling Inventory, Europejska Agencja Chemikaliów [dostęp 2015-03-28] (ang.).

[Aldrich-3] Sodium perchlorate (nr 410241) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2011-07-30]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)

[Aldrich-US-4] Sodium perchlorate (nr 410241) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2011-07-30]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)

[wileyIIC-5] 1 2 Karl HeinzK.H. Büchel Karl HeinzK.H., Hans-HeinrichH.H. Moretto Hans-HeinrichH.H., Industrial Inorganic Chemistry, Weinheim–New York: Wiley-VCH, 2000, s. 172, DOI: 10.1002/9783527613328, ISBN 978-3-527-29849-5 (ang.).