Potyczka w Mociewiczach

19 listopada 1943 wieś została zajęta przez sowiecką partyzantkę, która zamierzała przeprawić się tu przez Niemen. Komuniści obrabowali mieszkańców wsi i podpalili kilka budynków. Dokonywano również mordów na osobach podejrzanych o współpracę z polskimi partyzantami. Na ratunek mieszkańcom Mociewiczów przybył oddział Armii Krajowej ppor. Czesława Zajączkowskiego „Ragnera”. Według raportu AK Polacy rozbili ok. 1500-osobowy oddział sowiecki, z których ok. 200 osób zostało zabitych, rannych lub utopiło się podczas ucieczki przez Niemen. Polskie straty wyniosły 2 zabitych i kilku rannych oraz 1 partyzanta, którego wzięto w niewolę.

Dowódcy sowieccy w swoich raportach pisali o jedno- lub dwugodzinnej walce, po której zmuszono białopolaków do ucieczki. Dane o stratach nie są spójne wahając się pomiędzy 21 a 51 zabitych i 4-6 wziętych do niewoli Polaków, przy 4 zabitych i 4 rannych komunistach.

Komuniści po bitwie przeprawili się przez Niemen. Obecnie wśród historyków dane o stratach, podawane zarówno przez AK jak i Sowietów, budzą wątpliwości, brak jest jednak źródeł pozwalających ustalić rzeczywiste dane. Uznaje się jednak, że straty strony komunistycznej musiały być znaczne. Pośrednio świadczy o tym przemilczenie potyczki przez sowiecką historiografię, mającą tendencje do nieopisywania wydarzeń niepomyślnych dla Sowietów.