Minuskuł 37
Data powstania

XI wiek

Rodzaj

Kodeks minuskułowy

Numer

37

Zawartość

Ewangelie

Język

grecki

Rozmiary

31 × 24 cm

Typ tekstu

bizantyński

Kategoria

V

Miejsce przechowywania

Biblioteka Narodowa Francji

Minuskuł 37 (według numeracji Gregory-Aland), A154 (von Soden) – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XI wieku. Zawiera marginalia. Przechowywany jest w Paryżu.

Opis rękopisu

Kodeks zawiera tekst czterech Ewangelii, na 357 pergaminowych kartach (31 cm na 24 cm). Tekst ewangeliczny otoczony jest komentarzem (catena), w Ewangelii Marka jest to komentarz Wiktoryna.

Tekst rękopisu pisany jest jedną kolumną na stronę, w 27 linijkach na stronę.

Tekst Ewangelii dzielony jest według κεφαλαια (rozdziałów), których numery podano na marginesie. W górnym marginesie podano τιτλοι (tytuły) dla rozdziałów. Ponadto przed każdą z Ewangelii umieszczone zostały listy κεφαλαια (spis treści). Stosuje też podział według mniejszych jednostek – sekcji Ammoniusza. Sekcje Ammoniusza opatrzone zostały odniesieniami do Kanonów Euzebiusza.

Zawiera prolegomenę, ilustracje oraz synaksarion (księga liturgiczna z żywotami świętych).

Tekst

Grecki tekst Ewangelii reprezentuje tekst bizantyński. Aland zaklasyfikował go do kategorii V.

Tekst Pericope adulterae (Jan 7,53-8,11) umieszczony został na końcu Ewangelii Jana.

W Jana 8,6 stosuje wariant μη προσποιουμενος.

Historia

Paleograficznie datowany jest na wiek XI. Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Wettstein. Rękopis badali Montfaucon, Wettstein, Scholz oraz Paulin Martin.

Obecnie przechowywany jest we Francuskiej Bibliotece Narodowej (Coislin Gr. 21) w Paryżu.

Nie jest cytowany w naukowych wydaniach Novum Testamentum Graece Nestle–Alanda (NA26, NA27).

Zobacz też

Przypisy

  1. Caspar René Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: J.C.Hinrichs'sche Buchhandlung, 1908, s. 49.
  2. 1 2 3 4 5 K. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack, Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neues Testaments, Walter de Gruyter, Berlin, New York 1994, p. 47.
  3. 1 2 3 4 C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J.C.Hinrichs, 1900, s. 137.
  4. 1 2 F. H. A. Scrivener: A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament. T. 1. London: 1894, s. 196.
  5. K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 138. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.).
  6. Jean-Pierre-Paul Martin, Description technique des manuscrits grecs, relatif au Nouveau Testament, conservé dans les bibliothèques des Paris (Paris 1883), p. 47.
  7. Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001, s. 58*–59*, 704. ISBN 978-3-438-05100-4.

Bibliografia

  • Bernard de Montfaucon, Bibliotheca Coisliniana olim Segueriana, Paris: Ludovicus Guerin & Carolus Robustel, 1715, p. 250.
  • Herman C. Hoskier, Concerning the Text of the Apocalypse 1 (London, 1929), pp. 32–33.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.