Minuskuł 20
Data powstania

XI wiek

Rodzaj

Kodeks minuskułowy

Numer

20

Zawartość

Ewangelie

Język

grecki

Rozmiary

36,6 × 23,3 cm

Typ tekstu

bizantyński

Kategoria

V

Miejsce przechowywania

Bibliothèque nationale

Minuskuł 20 (wedle numeracji Gregory—Aland), ε 288 (von Soden) – rękopis Nowego Testamentu z tekstem czterech Ewangelii, pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XI wieku. Zawiera marginalia.

Opis rękopisu

Kodeks zawiera tekst czterech Ewangelii na 274 pergaminowych kartach (36,6 cm na 23,3 cm); tekst Ewangelii opatrzony został komentarzem.

Tekst rękopisu pisany jest jedną kolumną na stronę, 36 linijek w kolumnie. Według oceny Scrivenera skryba pisał niestarannie.

Tekst Ewangelii dzielony jest według κεφαλαια (rozdziały) oraz według Sekcji Ammoniusza. Sekcje Ammoniusza opatrzone zostały odniesieniami do Kanonów Euzebiusza. W górnym marginesie ponad tekstem umieszczono τιτλοι (tytuły) rozdziałów. Ponadto przed każdą z Ewangelii umieszczone zostały listy κεφαλαια (spis treści).

Tekst Pericope adulterae (Jan 7,53-8,11) umieszczony został na końcu Ewangelii Jana.

Tekst

Grecki tekst Ewangelii reprezentuje tekst bizantyjski. Aland zaklasyfikował go do Kategorii V. Według David Alan Black kodeks reprezentuje tekst aleksandryjski.

Historia

Paleograficznie datowany jest na wiek XI. Rękopis został znaleziony w 1669 roku, na Wschodzie. Rękopis badał Johann Martin Augustin Scholz oraz Paulin Martin.

Na liście rękopisów Nowego Testamentu umieścił go Wettstein.

Obecnie przechowywany jest we Francuskiej Bibliotece Narodowej w Paryżu, pod numerem katalogowym Gr. 1889.

Nie jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Novum Testamentum Graece Nestle-Alanda (NA26, NA27).

Zobacz też

Przypisy

  1. Caspar René Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: J.C. Hinrichs’sche Buchhandlung, 1908, s. 49.
  2. 1 2 3 4 5 K. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack: Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neues Testaments. Berlin, New York: Walter de Gruyter, 1994, s. 48.
  3. 1 2 3 F. H. A. Scrivener: A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament. T. 1. London: 1894, s. 193.
  4. C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J.C. Hinrichs, 1900, s. 133.
  5. K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 129, 138. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.).
  6. David Alan Black, New Testament Textual Criticism, Baker Books, 2006, p. 64.
  7. Jean-Pierre-Paul Martin, Description technique des manuscrits grecs, relatif au Nouveau Testament, conservé dans les bibliothèques des Paris (Paris 1883), 2. 31-35.
  8. Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001, s. 58*-59*, 704. ISBN 978-3-438-05100-4.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.