Mikołaj Kolankowski

Mikołaj Kolankowski (przed 1927)
pułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia

16 grudnia 1884
Smoleńsk

Data i miejsce śmierci

24 grudnia 1946
Wrexham, Walia, Wielka Brytania

Przebieg służby
Lata służby

1909–1934

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Jednostki

2 batalion kolejowy
5 batalion pionierów
2 Pułk Inżynieryjny
1 batalion kolejowy
1 pułk wojsk kolejowych
Dowództwo Okręgu Korpusu nr V w Krakowie
Ministerstwo Spraw Wojskowych
4 Brygada Saperów

Stanowiska

dowódca kompanii
dowódca 1 pułku wojsk kolejowych
szef kolejnictwa polowego 2 Armii
szef saperów w DOK V
dowódca 4 Brygady Saperów
szef saperów w Ministerstwie Spraw Wojskowych

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia

Mikołaj Kolankowski (ur. 4 grudnia?/16 grudnia 1884 w Smoleńsku, zm. 24 grudnia 1946 we Wrexham) – pułkownik saperów Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej i Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys

W 1903 roku ukończył szkołę realną w Smoleńsku i zdał tam maturę, po czym wstąpił do Szkoły Wojennej Piechoty Pawła I w Piotrogrodzie, po jej ukończeniu w 1906 roku wyznaczony został na dowódcę kompanii w 2 batalionie kolejowym. W 1909 roku ukończył Oficerską Szkołę Kolejową, a w 1913 roku – Oficerską Szkołę Automobilną w Piotrogrodzie. W czasie wojny był w armii rosyjskiej dowódcą kompanii w 5 bsap-pont (5 batalion pionierów), z którą do 1917 roku rozbudowywał pozycje obronne, organizował przeprawy przez Dniestr, Styr, San.

W 1918 roku, jako dowódca kompanii w 8 batalionie kolejowym w 2 pułku inżynieryjnym II Korpusu Polskiego na Wschodzie, brał udział w bitwie pod Stanisławowem i następnie pod Kaniowem, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej, z której uciekł. Pod koniec 1918 roku został dowódcą 1 batalionu kolejowego w 1920 roku z 1 batalionem kolejowym i następnie jako szef kolejnictwa polowego 2 Armii, bierze udział w walkach z bolszewikami. Po Bitwie Warszawskiej skutecznie odbudowywał linie kolejowe i mosty, co umożliwiło szybki przerzut wojsk 2 Armii i jej zaopatrzenia pod Grodno, do prowadzenia operacji nad Niemnem.

W latach 1921–1924 był dowódcą kadry batalionu zapasowego 1 pułku wojsk kolejowych i dowódcą tego pułku. W 1925 roku ukończył roczny kurs fortyfikacyjny w Oficerskiej Szkole Inżynieryjnej, po którym został szefem saperów w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie. W 1929 roku wyznaczono go na dowódcę 4 Brygady Saperów i przeniesiono do korpusu oficerów inżynierii i saperów. Rok później był szefem saperów w Ministerstwie Spraw Wojskowych. W 1931 roku powrócił na stanowisko dowódcy 4 Brygady Saperów. 30 września 1934 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

W sierpniu 1940 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy Obozu Oficerskiego Nr 23 w Rothesay na wyspie Bute w Szkocji.

Awanse

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr. 3 z 14 stycznia 1919.
  2. ↑ Dziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 3 z 14 stycznia 1919 roku, s. 81.
  3. ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 16 z 23 kwietnia 1921 roku, s. 846.
  4. ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 119 z 12 listopada 1925 roku.
  5. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 27 kwietnia 1929 r.
  6. ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 11 z 17 czerwca 1934 roku, s. 166.
  7. ↑ Dziennik Rozkazów Komisji Wojskowej Nr 1 z 28 października 1918 roku.
  8. ↑ Spis oficerów służących czynnie w dniu 1 czerwca 1921 roku.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1932.
  10. ↑ „Na wniosek gen. br. Hallera Józefa za męstwo i odwagę wykazane w bitwie Kaniowskiej w składzie b. II Korpusu Wschodniego w dniu 11.5.18 r.”, Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2098 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 42, s. 1670).
  11. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
  12. ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 15 z 11 listopada 1928.
  13. ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 8 z 11 listopada 1931 roku.
  14. ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 13 z 11 listopada 1933 roku, s. 297.
  15. ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 61 z 6 czerwca 1925 roku, s. 297.

Bibliografia

  • Zdzisław Barszczewski, Władysław Jasieński: Sylwetki saperów. Warszawa: Dom Wydawniczy „Bellona”, 2001. ISBN 83-11-09287-7.
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.